Laatste verhaal vanuit Ponta Delgado

21 mei zondag

Tja wat doe je op zo’n laatste dag !

Voornamelijk genieten van het mooie weer zon en frisse wind. Een heerlijk klimaat in deze tijd op de Azoren .

Na het ontbijt naar de haven gelopen. Daar was het druk bij het natuurlijke zwembad en we zagen ook dat er een officieel zwembad naast was. Tijd te weinig!

Koffie op het terras gedronken en verkend in de haven, waar we ‘s middags de auto in moesten inleveren.

Verder zijn we nog naar de botanische tuin geweest. Gose do Canto. Prachtig met waterpartijen, grotten, jonge eendjes rubberboom en een heel oude grote boom met die indrukwekkende luchtwortels in het park dat is deAustralische banyanboom(Ficus macrophylla), ook welMoreton Bay Figgenoemd.

Na de tuin de auto geretourneerd en aan de haven heerlijk zitten genieten met een glaasje in de zon/schaduw.

Daarna naar het hotel. Vanochtend heb ik de hulpen al gevraagd om mijn zware koffer de trap af te dragen. Die staat beneden in de gang. Naar het sushi restaurant wezen eten en nu is het 20.00 uur. Ga uiterlijk 21.30 slapen want om 04.00 gaat de wekker . De taxi staat om 04.30 voor de deur. We vliegen vroeg weer eerst naar Lissabon en vandaar naar Amsterdam.

Dit is mijn laatste verhaal deze keer.

Bedankt voor al jullie reacties. Groetjes en tot de volgende reis.

Het westen van Sao Michael 20 juni

20 junizaterdag

Vandaag bezoek we het westen van Sao

Miquel met het beroemde Setes Cidades.

Van internet

“Een groot meer dag in tweeën gesplitst wordt . Sete Cidades ligt in het westen van het eilandSão Miguelen is waarschijnlijk de beroemdste plek van de Azoren. Het gebied bestaat uit een enorme vulkaankrater (caldeira) van ongeveer 5 kilometer doorsnee, waarin twee meren liggen: het Blauwe Meer (Lagoa Azul) en het Groene Meer (Lagoa Verde). Hoewel ze verschillend lijken, vormen ze eigenlijk één groot meer.

Hoe is het ontstaan?

Ongeveer duizenden jaren geleden stortte de top van een grote vulkaan in. Daardoor ontstond de enorme krater die zich later met regenwater vulde. De meren liggen dus letterlijk in een oude vulkaan.

De legende

De bekendste Azoriaanse legende vertelt over een prinses met blauwe ogen en een herder met groene ogen die niet met elkaar mochten trouwen. Hun tranen zouden de twee meren hebben gevormd: het blauwe en het groene meer. Het is natuurlijk een mythe, maar vrijwel iedere inwoner van São Miguel kent het verhaal.”

Het meer is inderdaad deels blauw en deels groen . We reden er naar toe en kwamen weer in de mist terecht . Verdorie maar wonderbaarlijk bij het uitkijkpunt trok de mist op en kregen we een prachtig zicht op het meer. Drukke toeristische plek dat wel.

Daarna naar beneden gereden en bij het meer koffie gedronken. Daarna langs de kust gereden en op diverse plaatsen de miradouras bezocht . Prachtige uitzichten . ‘s Middags kwamen we voor plassen en iets drinken in een klein Dorps café terecht, waar een man voor Leonie een liedje op zijn accordeon speelde .

En nog iets bijzonders, overal op de Azoren in café en cafetaria’s cq restaurants tref je nog sigaretten automaten aan ! Bij ons uitgestorven. Op naar ons laatste uitje van vandaag de ananas plantage.

Kleinschalig kassen waar ze ananassen kweken en daarnaast is er een Ananascafe met ananas ijs, stukken ananas, ananas liqueur, ananas bier, ananas cocktail etc. En er is een winkel met soort ananasjam, ananas azijn en verschillende ananas alcoholische

drankjes. Het ijsje was lekker maar erg zoet.

Uitgegeten s avond bij het Louvre. Gezellig eerst aan de bar. Moesten wachten op een plaatsje buiten op het terras in een klein straatje gezellig .

Morgen de laatste dag.

19 juni naar Ponto Delgado

19 juni vrijdag

Het is nu langzamerhand aftellen. Prachtig hier en ik wil niet buiten zoveel natuur.

Maar ja! Heel veel indrukken die ook weer herbeleefd gaan worden dmv het maken van een fotoboek .

Maar nu vandaag . Het regende vanochtend weer . We wilden het Lago do Fogo (groot kratermeer) gaan bekijken. Prima half uur rijden. Onderweg kwamen we langs een bijzonder uitzichtpunt . Voor het eerst echt veel toeristen . Maar heel mooi. Miradouro de Santa Iria.

Op naar het Lago di Fogo maar hoe verder we kwamen hoe hoger hoe meer mist en bij het uitkijkpunt was de mist heel dik 20 meter zicht en dan haarspeldbochten.

En dan maar naar een stad aan de noordkant van het eiland : Ribera Grande. Was een verrassing . Riviertje mooie brug, leuk pleintje.

En toen op zoek naar het museum voor moderne kunst. Google Maps bracht ons naar een plek waar een fabriek stond . Rond gekeken op die locatie maar niets ! Toen ging het enorm regenen , een echte wolkbreuk, aan de overkant een gezellige tentje en daar een lekker frietje gegeten.

Toen het bijna droog was gereden naar ons hotel in de hoofdstad Ponta Delgado.

Afspraak met de hotelbeheerder was dat we er om 15.00 uur zouden zijn. Het hotel blijkt , midden in de stad, een enorme garage te hebben. Hij belde ons 14.55 terwijl we de poort naast het hotel al ingereden waren en hij zelf stond er 5 min later. Hij heeft onze koffers gepakt en ook de trappen opgesjouwd.

Dan over dit hotel . Op de eerste verdieping zijn er 9 kamers. Het hotel heet Casa da Graza. Een bezoekje op de website waard!

Je ziet gelijk dat het een oud gebouw is, volledig gerestaureerd. Het blijkt uit ongeveer 1880 te stammen. Eigendom van een Amerikaanse vrijmetselaar. En het beheerders echtpaar regelt alles en heeft nog meer appartementen . Bij dit gebouw ontdekte men bij de restauratie een ondergrondse tunnel die geblokkeerd was en bij opening voerde deze tunnel naar de kerk aan de overzijde van de straat. Waarvoor diende deze tunnel ?? Men weet het niet.

“De vrij metselaars hebben een opmerkelijke rijke en eeuwenoude geschiedenis op São Miguel. Het grootste eiland van de Azoren speelde in de 19e eeuw zelfs een cruciale rol in de overleving van de Portugese vrijmetselarij, en er zijn tot op de dag van vandaag actieve loges”

Ik begreep van ons gastheer dat de vrijmetselaars ook nu nog heel belangrijk zijn.

De Amerikaan van wie dit alles is had hier een auto verhuur bedrijf en daardoor die enorm garage (zie foto).

Na even rust naar de haven gelopen .

Daar zie je nagenoeg alleen maar zeiljachten liggen. De Azoren zijn echt een tussenlandings plek. tussen Amerika/zuid-Amerika enerzijds en Europa anderzijds vooral voor Oceaan zeilers.

Toen naar de binnenstad. Pleintjes, restaurantjes kortom gezellig en na de mist en regen nu weer zon en 24 graden.

Een glaasje en daarna uit eten. Het beste sushi restaurant van de stad. Verrukkelijk! Top!

Correctie op mijn vorige blog door Leonie:

“Correctie op jouw blog van gisteren: De 2 Chinezen hebben de theeplantjes inderdaad niet meegenomen, maar hebben de eilanders geleerd hoe ze thee moesten maken. De eerste planten, uit Brazilië werden nl alleen maar als decoratieve planten gebruikt!”

Rustdag maar toch meer tekst was blijkbaar fout gegaan!?

18 mei rustdag

Het eten gisteravond is verkeerd gevallen dus was afgelopen nacht niet lekker en heb slecht geslapen. Overigens goot het tot ongeveer 14.00 uur dus zijn we thuis gebleven en niet naar de mooie zwavelbaden gegaan.

Ik ben terug naar bed gegaan en heb tot de lunch geslapen en daarna knapte ik in de loop van de middag op. Ik weet uit eerdere reiservaringen di mij ook gebeurd als de grens van de vele indrukken bereikt is. Ik ben heel erg onder de indruk van het natuurschoon hier. En naast de 3 eilanden die we deze keer bezocht hebben blijven er nog diverse over. Dus wie weet?

Ik kom nog even terug op het bezoek aan de theefabriek en hoe dit hier ontstaan is.

Ik vergat te vertellen dat de thee industrie hier ontstaan is nadat eind van de 19e eeuw twee Chinezen op Sao Miquel waren aangekomen met plantjes. Althans bij de fabriek waar wij waren. Formosa tea factory.

Lees overigens op internet dat bij de oudste theeplantage op het eiland de thee planten van origine niet uit China maar uit Brazilië komen en het begon daar in 1883.

Hoezo hier thee? Er is sprake op deze eilanden groep van een bijzonder klimaat

Is onder invloed van de warme Golfstroom. Op deze eilanden is er weinig temperatuur verschil . Tussen 10 en 25 graden. Per eiland is er wel verschil in hoeveelheid regen. Door de hoge luchtvochtigheid voelt het tropisch aan.

Ook nu terwijl het regende bleef het warm.

Door de regen die er regelmatig valt en de gelijkmatige temperaturen zijn de eilanden heel bijzonder kwa natuur. Alles is heel groen, heel veel bloemen struiken langs de wegen. O.a.Agapanthussenin licht lila en wit en de hortensia’s in verschillende kleuren. Tevens bloeien er ‘pispotjes’ in diep paars. Bijzonder .

De bomen vooral in een bosrijke omgeving zijn heel hoog. Terwijl het geen tropisch regenwoud is is de begroeiing wel net zo gevarieerd en dicht op elkaar . Prachtig. Rond 18.30 zijn we gaan rijden naar een restaurant 15 min rijden verderop . En hebben een prachtige Miradoura bezocht . Indrukwekkend !

Dan kom je in een piepklein dorpje waar dit restaurant was en je vraagt je af hoe het zit met de klandizie. Wij waren er net 6 mensen en er is plaats naar schatting minimaal voor 50 mensen .

Ze hadden tonijn (Leonie) en ik inktvis op het menu staan . Jullie weten inmiddels dat ik gek ben op die inktvis hier ! En kijk naar de foto toen ik hem/haar zo neerlegde en uitvouwde durfde ik bijna niet meer te eten . Maar bride gerechten smaakten verrukkelijk. We kunnen dit restaurant aanbevelen : “Poco Azul”.

Morgen vertrekken we uit deze prachtige plek en verhuizen naar de hoofdstad voor de laatste dagen . Maar hebben nog mooie bezoek plannen .

Rustdag met een mooi einde

Rustig aan gedaan maar voor het eten nog een mooi uitzichtpunt bekeken

Op naar Sao Miquel zwavel en thee

16 juni dinsdag van Pico naar Sao Miquel

Om te beginnen sorry dat in de blog diverse woorden aan elkaar geplakt worden zonder spatie . Bij plakken van de tekst lijkt dat in eerste instantie niet zo maar naderhand wel??

Nog een weetje over Pico. Er wonen daar maar 14.000 mensen.

Vroeg op 6.30. Het regende voor het eerst. Inladen de koffers in de auto en 45 min rijden naar het vliegveld en we moesten de auto nog aftanken . Maar geen benzine station open. En wat gebeurde er.

Ik kreeg de auto niet meer geparkeerd op de plek die aangewezen was. De accu stopte er mee ????

Wat een geluk dat de mensen van de firma waar we huren er zo ongeveer naast stonden.

Dus de technicus kwam met een externe lader en die kreeg hem weer aan de praat pfff. Verder alles op rolletjes . De extra benzine afgerekend! Leonie dacht iets meer dan normaal betaald te hebben . Inchecken en wachten totdat we weer in het “propellervliegtuig” konden stappen . Volle bak.

Aangekomen in de hoofdstad van het grootste eiland Ponte Delgado.

Weer dezelfde procedure . Deze keer hebben we een Skoda Fabia ook automaat 4400 km gereden dus gloednieuw.

Op naar onze overnachtings plek voor 3 nachten in het noord-oosten van het eiland.

Antiga Fabrika de Cha. Een omgebouwde oude theefabriek met zwembad . Heerlijk weer 24 graden en watertemperatuur. Van het zwembad 27. Maar voor we hier van konden genieten gebeurde er nog iets vervelends.

Omdat dit adres geen ontbijt service heeft gingen we nog even boodschappen doen .

Daar wegrijdend volgde ik een verkeerde weg .

Een stukje zandweg. Maar dan 200 meter naar rechts gaf de navigatie aan.

Oké doorrijden maar de weg werd slechter met keien en opeens een diepe put.

Even uitgestapt en besloten om de weg links te nemen . We begonnen al te giebelen en de gevaarlijkste wegen dat tv programma te memoreren. Maar ik kon ook niet achteruit terug gaan, het bleef een smalle stoffige weg met gaten en stenen. En langzaam verder en opeens werd de weg ook nog vrij steil en kwam ik niet meer vooruit ! Even de auto terug laten zaken en toen vol op de gas. Het stof vloog om mijn oren en de motor gilde. Au au!

Ik deed nog net niet mijn ogen dicht. En daar was opeens weer asfalt na 3-4 km ellende . Ik kneep hem echt. Maar ja gehaald!

Leonie zei later. Ik wist niet dat als ik met een blogger mee zou gaan daar dit soort avonturen bij hoorden, want ja je hebt zo wel weer een verhaal te vertellen.

Nou bij de accommodatie aangekomen zijn we snel het zwembad ingegaan en hebben de verdere middag gerelaxed en om de hoek bij een miradoura de zon in de zee zien zakken.

Op naar morgen. Bezoek aan warm water bronnen o.a.

17 juni woensdag

Start voor de thermale baden. Hadden op internet kaartjes gekocht .

Even rustig aan gedaan in de ochtend.

De ochtend begon met regen . Op naar de warme baden, gepakt en gezakt met speciale schoenen, nagedacht over wanneer en waar het badpak aanging . Waren instructies voor op internet .

Aangekomen daar krap op tijd deed onze Qr code het niet bij het toegangs poortje ??

Even navragen . Bleek dat we bij het verkeerde thermal bad zaten . Gvd!

Op Google de verkeerde plaats ingetoetst. Het was er bij de ingang wel al spectaculair met dampen zwavel en borrelende poelen . Tevens een plek waar men pannen met eten in de grond stopt en die werden eruit getild om te eten, denk voor groepen. Dus weet niet wat er in zat.

Het bleek al gauw te stoppen weer met regenen . We zijn verder gereden naar de theeplantage. De enige plek in Europa: Cha Porto Formosa, waar theeplantages zijn.

Klein soort bezoekerscentrum met een filmpje over de thee, oogst en soorten . En een café met winkel waar we een kopje thee kregen . Alles was gratis , hoe bijzonder, en natuurlijk hebben we thee vandaar gekocht .

Prachtig is de plantage gelegen met zicht op de oceaan.

Daarna naar huis en heerlijk weer gezwommen. De temperatuur blijft 23 graden.

Pico en excursie laatste dag

15 april 2026 Pico kaas en wijn toer.

We hebben een excursie geboekt en dat was vandaag.De gidsJoao was een jongemandie sinds een aantal jaren op de Azoren woont en van oorsprong uitPortokomt. En wij waren zijn enige gasten. Dus het programma werd deels aan ons aangepast.

Hij wist heel veel over het eiland en we hebben hem de oren van het hoofd gevraagd.Maar om zo’ndag te verslaan is dan niet eenvoudig, Mijn hoofd tolt. Laten we beginnen methet gegeven dat hij ons kleine huisjes dieaande kust staan,liet zien. Het zijn uitzichtpuntenhoogop de helling. De kust is hier nagenoeg overalin de diepte. Deze huisjes dateren uit de tijd van de walvisvaart. Mensen hielden de wacht en gaven aan de schippers door waar de walvissen verschenen. Hij vertelde dat er veel grote walvissen komen hier aan de kust,omdat er op nauwelijks15 meter van de kust een diepte is van 500 meter in de oceaan en op sommige plekken nog wel meer. Pico is het eiland waar je het beste in Europa walvissen etc. Kunt zien.Ik stap niet in zo’n lage boot die scheurt over het water en deint als een gek, Wordt ondanks pillen op slagzeeziek.

Daarna rijden we al snel landinwaarts en direct verschijnt de grote berg/vulkaan Pico met een beetje wolken er soms voor. Verder zienwerondom kleine heuvels en hij vertelt dat al deze heuvelsvulkaanuitbarstingen zijn geweest lang heel lang geleden.Hij is ook gids als begeleider in de beklimming van de vulkaan.Het is een zwaar traject. Vrij steil. Regelmatig gaat men naar boven, slaapt in de krateren komt de volgende ochtend weer terug. Hij zegt na een half uur al te zien of iemand deze klus kan klaren en anders stuurt hij de mensen terug.Omdat wij reeds gisteren daar hadden gestaan brengt hij ons nu naar een uniek aantalkratermeren. Die komen niet voor op google en we zagen dan ook geen toeristen. Prachtig indrukwekkend. Niet in foto’s uit te drukken.

Dan naar beneden aan de noordwest kant.Daar een eerste wijngaard bezocht en uitleg gekregen dat men hierittbv in Lanzarote (Ook vulkanisch en wijnbouw)geen gaten maakt en de planten diep erin zet, maar muren opbouwt van de lavastenen om zo de plant te beschermen tegen de wind en de stenen worden warm van de zon en stralen dat naar binnen uit zodat de druiven goed groeien, ze groeien in de breedte en niet omhoog. 300 jaar geleden exporteerdePico al wijn naar Europa en Amerika.Deze export is door de concurrentie helemaal ingezakt en men verbouwtnu druiven op 1000 hectareen probeert dit weer verder uit te bouwen.Op het terrein stond een klein molentje. Die staan hier op meerdere plaatsen en zijn meegebracht door de Vlamingenongeveerin de 15een 16eeeuw. Erwerdgraan en mais gemalen voor de lokale bevolking. Daarna reden we naar de lunchplek. We waren benieuwd, Het bleek in een soort park te zijnmet hoge bomen waar picknick tafels stonden.

Joao pakte uit de achterbak 2 gasbranders en pannen met eten, Als voorgerecht kregen we kaasmet sla uit de tuin en heerlijke olijfolie eropen stukje kaas uit Pico.Het hoofdgerecht bestond uit groentengebakken en gestoofd varkensvlees.Het bedrijfje datdeze toeren verzorgd bestaat uit 3 personen. En een van de eigenaren is ook een goede kok en maakt de maaltijden klaar.Natuurlijk een wijntje van de streek erbij.

Na de lunch terug naar de kust. Daar liet hij ons een oud dorp zien. Helemaal opgebouwdmet lavastenen. (Deze zijn er velen vanin voorraad en wordennog steeds voor allerlei doeleinden gebruikt.) Er wonen ook nog mensen in dit kleine dorp dat en toeristische attractie is. Danzijner aan dat deel van de kust ookveel lavastenen die samenervoorzorgen dat de zee tussen de stenen doorstroomt en dan ontstaan er mooie taferelen.Jekunt er via trappen enpaadjes overheen lopen, de plaats heet Magdalena.Daarna volgde de wijnproeverij. We kregen 3 soorten te drinken al dan niet met uitspugen. Witte wijn, rosé en een rode wijn.

Tja er werd veel verteld over de wijnbouw in Pico die dus al eeuwen oud is.Hij startte in 1460 10 jaar nadat de eerstekolonisten zich op het eiland vestigden.OP perswijn.nl ontdekte ik een heel verhaal over de ontwikkeling van de wijn in Pico zeer bijzonder. DeGebr.Franciscanenhebben er iets mee van doen.

Uiteindelijk heb ik een rosé gekocht. Dus die wordt in nl opgedronken. Daarna terug naarLajeswaar we de gids ’s ochtends getroffen hadden.Hij vroeg ons of we voor hem liedjes konden zingen. Alzingendals giebelende meiden hebben we natuurlijkTulpen uit Amsterdam gezongen, ons Wilhelmus en het voetballiedvan links naar rechts.

Kortom het was een zeer informatieve en gezellige dag met weer prachtig weer. Ik plaats altijd de foto’s in de volgorde van het verhaal maar plaats niet overal tekst bij. Kostte veeltijd. Morgen vliegenwenaarSAOMIquel, waar we op 2 plaatsen de resterende dagen gaan overnachten.

Pico de zee en de vulkaan Pico

Pico 13 juni 2026

De eerste dag op Pico hebben we rustig aangedaan, ’s ochtends op ons terras gezeten met uitzicht op zee. Gisteravond aangekomen pas rond 19.00 uur. Nu een minder luxe auto. Geen Apple car play. Dus we moeten de route aan elkaar voorlezen. Ook gezellig. Van het vliegveld naar ons onderkomen was 45 minuten langs een rechte soms kronkelige weg zonder afslagen. En dan naar links vrij steil naar beneden waar we bij een poort kwamen waar we een nummer moesten intoetsen.

Het is een prachtige locatie. Er liggen 3 vakantiehuizen, modern gebouwd naast elkaar met zeezicht en voor ons een plek om te barbecueën voor algemeen gebruik.

De zee ligt ongeveer 200 meter beneden ons. Aan de overkant SAO GEORGE waar we ook nog naar toe gaan. De zeestraat ertussen is ongeveer 15 kilometer

Een eerste impressie van het eiland. Het is sowieso veel bergachtiger. De vulkaan is 2351 meter. En de begroeiing is dichter en zéér weelderig. Het lijkt meer tropisch. En we hebben vandaag gemerkt dat het aan de zuidkant veel warmer is. 28 graden en waar we verblijven 22 graden. Vanmiddag zijn we naar Lajes gereden, half uur. Van oudsher een walvisvaarders stad. Sinds 1987 is het verboden daarna is men overgestapt op toeristische tochten naar walvissen kijken. Er is een mooi klein museum geweid aan de walvis vaart. Een mooi film uit de tijd dat die enorme beesten van wel 25 meter op de kade werden gehesen en ontdaan van van alles. Gruwelijke beelden. Heerlijke grote gamba’s geluncht. Daarna bij een kleine spar een paar boodschappen gedaan. We hebben hier niets, geen ontbijt.

En nog even op een gezellig terrasje met platanen ietsgedronken. Morgen op naar de vulkaan.

Zondag 14 juni

De zon komt prachtig op voor onze neus uit de zee 6.30. Het is nog steeds heerlijk weer. Geen vestje nodig, alleen in de avond en niet toe heet. Vandaag rijden we naar de vulkaan. Ongeveer 50 min van ons huis vandaan. Het eerste stuk gaat via de hoofdweg die we ook vanaf het vliegveld gereden hebben, daarna linksaf en komen in een prachtige dichtbegroeide omgeving terecht. De vegetatie is hier zeer uitbundig. En dat komt door de vulkanische grond, er valt veel regen en het klimaat is voortdurend zacht. De bomen zijn ingevoerd uit Japan in de 19e eeuw en worden wel 30-50 meter hoog. In dat landschap is dan de volledig niet begroeide kale vulkaan bijzonder. Met de auto kunnen we komen tot 1200 meter met een prachtig uitzicht. De weg naar de top 2351m is te lopen 5 uur maar alleen voor de zeer geoefende berg wandelaar. Wij spraken mensen die daar stonden in een korte broek en plannen hadden maar als je er dan dichtbij staat zie je hoe stijl hij is. Hij torent per slot van rekening meer dan 2 kilometer boven de oceaan uit. Laatste uitbarsting was in 1720. Hij schijnt nog wel kleine activiteit te hebben soms en stoomwolk.Er waren hier voor het eerst in de vakantie veel auto’s en mensen.

Na dit bezoek en genoten van rit en uitzicht naar een van de twee meren in de buurt. Lagoa do Capitao. Overal moeten we een eindje lopen en trappen klimmen. Maar aan de 7.000 stappen komen we niet.

Rond 14.00 uur rijden we terug en kijken of we ergens aan zee kunnen lunchen. Deze keer lukte het niet maar komen in een klein eettentje terecht in een soort kelderruimte van lavastenen opgebouwd. Het eten was er heerlijk. Veel spullen zijn natuurlijk en bijna geen toevoegingen. Na alle dagen vis at ik deze keer weer eens vlees, filet mignon. Heel zacht en mals. We zien hier regelmatig kleine groepjes koeien grazen. Geen grote productiebedrijven denken we en bij de vis die komt direct uit de zee. Hoop dat de beelden veel zeggen. Bijna niet te beschrijven.

Morgen hebben we een wijn en kaas proeverij tocht over het eiland. De enige excursie die we geboekt hebben.