mariannemulders.reismee.nl

Informatie over Fotoboek

Ik krijg reacties van mensen die aangeven het boek niet te kunnen openen.

de link als zodanig is ook niet te openen.

kopieer de gegevens die zwart zijn en plak ze bovenin de internetbalk en druk op enter.

succes

1 reactie | reageer

De fotoboeken van Albanie en Bosnie/Servie

Voor de liefhebber de 2 fotoboeken

https://www.albelli.nl/onlinefotoboek-bekijken/ccafccc2-e959-464b-8a36-468b12664b26

Nou het duurt altijd even voordat alle foto's de revue zijn gepasseerd.

Dit is het deel Albanie een prachtige reis 14 dagen. 

Onderstaande link is een apart album dat ik gemaakt heb over de eerste week.

https://www.albelli.nl/onlinefotoboek-delen/51c6dcf9-ed51-4754-b016-57e95a78ed7a

Ons bezoek bij de familie Kordic in Bosnie/Servie

Tot eind december want dan vertrekken we weer wederom naar Qatar maar omdat we we langer blijven kunnen we ook uiteenlopende dingen doen en bezoeken. Bedankt voor alle reacties

Tot het volgende blog. Groeten Marianne 

0 reacties | reageer

De terugreis en laatste dag Tirana

De Rit naar Tirana en de terugreis naar Nederland 18 en 19 september 

De rit zou ongeveer 2 uur zijn en onderweg stond nog in de planning om een natuurreservaat in een lagune aan zee te bezoeken. Deze lagune staat bekend om de aanwezigheid van flamingo’s. Nou aan het einde van de weg staat het restaurant al aangekondigd dus we zijn benieuwd. Maar het lijkt of als wij dit soort dingen doen alle vogels gevlogen zijn. De mannen die buiten zitten lachen en zeggen dat ze er heel vroeg s ochtends zijn. De ober binnen zegt dat er helemaal niets is!!??? Tja zo gaat dat hier, soms krijg ik de indruk dat ze je hier ook niet goed verstaan en dus is het antwoord ook niet altijd kloppend. Binnen koffie gedronken en we te treffen in een kooi een grote kuif parkiet (zie foto) die ons nafluit. Dus toch nog een vogel. 

Nou dan maar op naar Tirana de laatste 100 km. Nu voor het eerst echte snelweg, nou ja .... Het ziet er zo uit maar er blijven voetgangers oversteken en van opzij auto’s opeens de weg opdraaien terwijl iedereen 100 rijdt. Brommers, karren etc. Ik zit achter het stuur en het is voortdurend alert zijn want er kan zo maar iets voor je wielen verschijnen. Ank navigeert en zo komen we opeens (verkeerde afslag genomen) in hele smalle straatjes in Tirana terecht. Kunnen niet keren en terug en zo maken we de laatste dag nog een avontuur mee, ik moet namelijk doorrijden in een hele smalle straat waar nauwelijks een auto door maar aan beide zijden is er markt. Voor ons moesten de standaards met sokken opzij geschoven worden. Ik schaam me dood en Ank naast me roept maar: “doorrijden, het kan”! Dit is niet mijn specialiteit maar die van Ank maar als het moet, kan ik het blijkbaar ook. Ik denk steeds dat ik de stoffen bovenkant eraf rijdt. 

Tja dat krijg je als je rollen wisselt. Ank is geen navigator en de fotograaf zat achter het stuur dus geen kiekje. Het zweet brak me uit. Maar iedereen ging netjes opzij. Karretjes met spullen werden achteruit getrokken. Geen gebaren, geen lelijke woorden. Maar toen de markt klaar was, reed ik me vast in een buurt waar de straten ongelooflijk smal waren en overal auto’s stonden. We hebben daar iemand aangesproken die op Google maps op onze  telefoon keek. En toen we Skyhotel2 noemden ging hij zeggen dat we helemaal verkeerd waren!! Dat was inmiddels wel duidelijk. Hij sprak slecht Engels en is achterin de auto gestapt en heeft ons gegidst tot we weer op de hoogweg waren! Pff. En dan het verkeer in Tirana heftig.

In het hotel waar we al 2 dagen waren geweest werden we als oude bekenden begroet.’S Middags gewandeld naar Biloku de oude communistische wijk waar de bobo’s woonden en daar zijn in de tuinen terrassen verschenen en is het nu een uitgaansgebied. ‘S  avonds gegeten in de Skytower van Tirana buiten op het terras uitkijkend over de skyline, waar we na de tweede gang moesten vluchten voor de regen. Het bleef maar stortregenen en uiteindelijk na een drankje in het ronddraaiende deel toch verregent thuis gekomen.

De rit op maandagochtend naar de Luchthaven  was weer een ramp, ik kan niet beschrijven hoe brutaal men is, maar wij zijn inmiddels, althans Ank, ingevoerd. Men rijdt gewoon dwars tussen 3 rijen auto’s door om naar de overkant te komen en wacht niet maar gas erop. We zijn blij dat we schadevrij de auto hebben kunnen inleveren, alhoewel hij al voor die tijd schade had opgelopen. Hoop daar geen naweeën van te ondervinden?! En op maandag 19  september stonden we om 19.15 weer op Schiphol. We werden opgehaald door Tim die voor een weekje vakantie in Nederland was. 

Na 4 maanden waren we heel blij hem weer te zien. Tot het volgende reisverhaal Iedereen bedankt voor de reacties. Tzt als het foto album klaar is zal ik dat ook op reismee delen. 

4 reacties | reageer

Blauw in schakeringen

Donderdag 15 september Blauw, aquamarijn, turquoise, kobalt 

Maar voordat ik aan het verhaal over blauw begin,  even vertellen dat we afgelopen nacht allebei droomden. En de verhalen passen zo bij alles wat we meemaken dat ik dat jullie niet wil onthouden. Ank droomde dat ze naar de wintersport reed met ski’s op het dak en aan de overkant van de straat  kwam een carnavalsoptocht langs en die had uitstekende onderdelen en met die delen werd het dak van de auto met ski’s en al eraf gerukt. Deze droom was na de heftige tocht omhoog in Gjirokaster. 

En ik droomde dat ik in een omgeving was met heel veel ruimtes en ik kon niets meer vinden, mijn bril niet, telefoon niet etc. Was helemaal in de war en panisch en dacht dat het niet meer goed kwam. Ik verklaar dit als volgt: ik ben natuurlijk een controlefreak en ik moet ook altijd goed nadenken of ik alles bij me heb ivm de diabetes. En als ik dan veel verkas zoals deze vakantie, speelt dit extra een rol. 

Nou maar weer op weg. Vanuit Gjirokaster ongeveer 40 km en dan komen we bij het blauwe oog of wel Siri I  Kalter. Van de hoofdweg ongeveer 2 km weer slechte weg, maar voor ons is dit een peuleschil. Entree 100 lek p.p. dat is 0,70 eurocent. Over een brug en zien dan rechts van ons al een prachtig meer liggen.

Het natuurverschijnsel dat we hier gaan zien is bijzonder. Ik heb zoiets bijzonders nog nooit gezien. Het is een karstverschijnsel. Diep onder de grond zit een bron, men denkt wel 53  meter diep en die bron drukt het water omhoog en door de kracht ontstaan er veel  kleurschakeringen, een scala van blauwtinten.

Zo mooi,  het  stromende opborrelende water in al die blauw en groen schakeringen. En erom heen heel veel bomen, mist over het water, leek net het regenwoud. Onder water op de bodem ook allerlei kleuren groen en blauw van de soorten vegetatie. Ik kon er bijna niet wegkomen. 

Mensen die mijn eerdere reisverhalen hebben gelezen weten wellicht dat ik in Nieuw-Zeeland ook lyrisch was over die stomende rivier met heet water en die bijzondere vegetatie. Hier kreeg ik zo’n zelfde gevoel. Een serene rust wetende dat dit altijd door zal stromen. Die bron blijft bestaan. Het was er voor wat we tot nu toe gezien hebben redelijk druk.

Nu op naar onze zeebestemming. Nog 65 km. De kust van dit deel van Albanië van Sarande tot Qeparec heeft hoge bergen. Ik wist dat op de plek waar we zouden gaan logeren het een stuk lager was en ik omdat ik altijd nieuwsgierig ben naar bijzondere plekjes zijn we iets eerder een weg 5 km naar beneden van de hoofdweg afgeslagen. Smal, haarspeldbochten, strak blauwe lucht en links en rechts van de weg olijfbomen die nu vol hangen met olijven. En ook al is Google maps vaak de baas, goed op de kaart kijken heb ik nog geleerd omdat er jaren geleden niets anders was. En ook deze keer klopte het . Kwamen uit in een heel kleine baai, hoge rotsen en troffen daar natuurlijk een camper aan. Tja dit zijn de plekjes. En kristalhelder groen/blauw water. Achter ons de bergen die vanuit de zee heel steil omhoog gaan. Ik schat wel richting de 800 meter. Prachtig idyllisch plekje en natuurlijk een taverne, met een terras waar de ranken met blauwe druiven over heen kronkelden. De echte Griekse maar nu ook Albanese taferelen opgeslagen in mijn geheugen. 

Nog 25 km en dan zakken we naar zeeniveau waar we terechtkomen op een Parkeerplaats aan zee en 200 meter verder ligt Hotel Rivièra aan een stenen promenade waar alleen gewandeld mag worden en achter het muurtje de zee. Helder blauw water, geen vervuiling.

Het dorp ligt half tegen de berg en de onderste huizen liggen aan die promenade. 

Vanaf ons Hotel gaat de promenade nog 1,5 km verder en er staat aan het einde een hotel, nieuw met zwembad Hotel Walter, aan dit deel zijn de stratenmakers nog bezig en een deel van het hotel moet nog afgebouwd worden. 

Ank heeft al meerdere keren gezegd dat haar zo opvalt hoeveel huizen niet bewoond zijn, ramen eruit etc, of half afgebouwd. 

Ons hotelletje heeft 8 kamers en wij zitten op de eerste verdieping met uitzicht op zee. Naast het hotelletje een restaurantje waar we gelijk aan de garnalen zijn gegaan. Het ultieme vakantie gevoel. Het geluid van de golven en nu aan het strand welgeteld 7 personen. 

Terwijl ik dit schrijf is het inmiddels vrijdag de 16e. Weer een rustdag 

Dus vandaag is het wentelen, zitten, eten en drinken. En wel een ochtendwandeling maar het werd al snel te heet. Vandaag 30 graden en strak blauwe lucht.

Nog een paar andere dingen; er wordt langs de weg veel gecontroleerd door de politie, altijd met spiegelei in de hand! En inmiddels zijn ook wij 5 keer aangehouden en steeds voor hetzelfde namelijk geen daglicht aan. Maar verder zijn ze vriendelijk en mogen we direct weer doorrijden. En dan nog iets in heel Albanië, geen Mac Donald, geen Kentucky fried chicken, geen coffee company. Helemaal in winkelstraten geen bekende merken! Geen Ikea om die maar niet te vergeten want zelfs in Qatar is een Ikea. Echt helemaal niets!!!!

Zaterdag 17e van Qeparec naar Berat 

Vandaag de laatste pittige rijdag. 185 km maar volgens Google is het 5 uur rijden. Discussie met Ank want waarom die afstand weer naar zo’n werelderfgoed stad die we al gezien hebben maar toch, ik heb een plaatje in mijn hoofd en dat wil ik live zien.

Het eerste deel van de tocht 70 km doen we 2 uur over. Namelijk we moeten een pas over op 1100 meter dus vanuit zeeniveau omhoog en weer terug. Vooral omhoog zijn de wanden heel stijl met een spectaculair uitzicht. Op pashoogte even stoppen. Daar wordt een bruidsreportage gemaakt en mannen staan klaar om te springen/paragliden. Ank zou ook wel willen.

In de loop van de reis die verder vlot verloopt, al meer 4 baans dan Google kon vermoeden, moesten we ook lunchen. Ik zie langs de weg ergens enorme drukte en het advies is:”ga eten waar alle Albanese naar toe gaan” en wat blijkt een bakkerij met een echte houtoven.

Druk, 8  man personeel binnen en de dames die de bestelling opnemen hebben 3 telefoons liggen die ze beurtelings beantwoorden en de mensen aan de balie spreken tegelijkertijd.

De scooterrijders rijden af en aan met de bestelde artikelen. Het was een heerlijke pizza. Het concept dominopizza. Hier nog niet eerder gezien. Rond 15.00 uur in Berat. En wat rijden in Berat connectionbussen met reclame erop van 9292ov. Ik denk in Nederland afgeschreven en hier vallen  ze op als moderne bussen.

Berat is mooi heel goed gerestaureerd. Ons hotel is zo’n voorbeeld. Net dit jaar opnieuw open en daardoor sinds dagen weer een goede heerlijke douche. We hebben de kerk van St Thomas bezocht, echt oud en mooie iconen. 

Morgen de laatste dag naar Tirana en maandag 19e  vliegen we terug en dat verhaal schrijf ik in Dordrecht en houden jullie nog tegoed.

10 reacties | reageer

Rustdag, Permet en Gjirokaster

Maandag 12 september rustdag 

Het is zowaar de 7e dag! Ha Ha. Van 10.00-12.30 in de zon gelegen en pootje gebaad, niet gezwommen. We hadden er geen zin in. Naar de plaats gereden daarna om daar aan het water te lunchen.

S middags nog een uurtje geslapen en bij een borreltje ging de hoteleigenaar ons zijn verhaal vertellen. Hij is Albanees en heeft 8 jaar in Londen gewerkt in de horeca en hij zegt daar het vak geleerd te hebben. Na 8 jaar moest hij weg. (Economische vluchteling?), dit hotel heeft hij samen met zijn broer gekocht die nog in Engeland is, kinderen daar ??

Hoewel dit hotel op een typische plek ligt kwa aanrijroute, is het het enige hotel direct aan het meer. Blijkt dat er 24 zulke hotels lagen aan het meer en dat de overheid toen de grote doorgangsweg werd aangelegd de mensen die geen vergunning hadden, de hotels afgepakt heeft en afgebroken. Als hij liegt,lieg ik in commissie. Ook komt ter sprake hoe corrupt het huidige politieke systeem nog is.

Het hotel is netjes en hij geeft aan dat hij het aan de moderne eisen gaat aanpakken. Hij is zeer attent en weet wat klantgericht werken is. We zijn dus in de watten gelegd. Onze was is gedaan om niet. Alleen extreem veel zout in het eten. Ben ik niet gewend maar ook in restaurants in Nederland is dit al lang teruggeschroefd. 

Dinsdag 13 september

Vandaag is de dag dat de Albanese kinderen na het zomerreces weer naar school gaan. Overal langs de kant van de weg kinderen, die wachten op de schoolbus. Sommigen met hun moeder en met bloemen in hun hand. Allemaal mooi opgedoft in hun nieuwe kleren. Zo’n eerste dag is hier een ding, want de mevrouw van de ontbijten had vrij gekregen om haar kinderen naar school te brengen. Onderweg buiten de stad opeens mega veel auto’s, we konden er bijna niet langs, je snapt het al Kiss and ride voor school. Even later ziet Ank in een klein dorp dar voor ons een bus stopt, waaruit 2 kinderen stappen en buiten staat een zuster/non te wachten en de kinderen vliegen in haar armen! Men heeft elkaar blijkbaar gemist tijdens de zomer.

Wij waren ook vroeg op 06.30 want vandaag is een heftige rijdag namelijk door de bergwegen en haarspeldbochten en de vraag is weer, gele weg, hoe zal de weg zijn? Rond 8.00 vertrokken naar Korce. Een uur rijden een soort brede snelweg. 

We komen in het gebied van de appels, druiven en de uien. Een vruchtbare streek en je ziet het ook in Korce. Mooi opgeknapt, veel vrouwen op straat dus gewoon een moderne stad.  Het advies in ons reisboek was om de kathedraal te bezoeken. Concept kathedraal is bij ons wel enigszins anders. We komen bij een Kerk in Ottomaanse stijl opgebouwd en deze blijkt uit 1992 te zijn. Dus van vlak na de revolutie. Maar wel bijzonder van binnen met veel iconen. Dan na 25 km begint het echte platteland weer. Ezeltjes met mensen erop of spullen, karren getrokken door kleine paarden en soms staan de mannen bovenop de kar. Zoals de Romeinen mennen! Vooral weer de busjes. Aan de weg wordt gewerkt, naast de huidige weg legt men recht door het landschap de nieuwe weg aan.(zie foto)

Deze houdt na een tijdje ook weer op. Voor men hier 140 km dwars door de bergen vernieuwd heeft is geen eenvoudig klusje. De wegenbouwers in Nederland hebben het gemakkelijk!

Voor jullie denken dat het een saai verhaal wordt, nee want na een dorp waar niets te eten was (inmiddels lunchtijd) en na koekjes en amandelen toch trek in iets anders, komen we in een groter dorp uit. We rijden het door en waren er vanuit gegaan dat onze weg door het dorp liep en aan de andere kant eruit verder zou gaan, geen eethuisjes. 

Maar nee toch een afslag gemist?  We komen terecht in een steile straat naar beneden. Is dit prive terrein? Ank uitgestapt en kijken, nee de weg loopt verder, nog een bocht en nog een. Opeens komt de weg uit in de blubber? En dat niet alleen de overgang tussen stenen en de blubber was een hoogteverschil, we denken 30 cm. Wat nu? Toch maar heel langzaam laten zakken en gelukkig de bodemplaat niet geraakt. Toen een mevrouw daar aangesproken:  Permet? Zij wijst rechts en links, een en al blubber want het heeft geregend. En dan de gewone weg een stijl opgangetje. Maar met veel gas erop lukte het! We krijgen zo wel veel rijervaring! Opeens verandert het landschap dennenbomen links en rechts van de weg geen uitzicht. Ank roept de Ardennen! Dus even saaiheid wel 45 minuten maar voor Ank niet.

Dan komen we in een gebied op hoogte met boomgaarden, landbouwgronden etc. Schaapherders met grote kuddes. Kleine kerkjes. Kortom echt een mediterrane sfeer en even later komen we bij de Griekse grens. Er stroomt op de grens daar een grote rivier de Sarandaporo. Echt zo’n grijze wild stromende gletsjerrivier. En dan tekent zich een enorme bergketen af. Het blijkt de Maili I Nemerckes te zijn hoogste berg 2500 meter. Maar een enorme steilheid.

Ik heb al veel bergen gezien maar deze was heel bijzonder, ik waag een poging om het te beschrijven. De achterwand rijst hoog steil op en daarvoor staan op de  wand weer bergruggen schuin erop. Op de I phone foto’s komt het niet echt over.

En wij reden aan de overzijde van het dal de berg langs. Bocht na bocht, de weg was daar extreem smal en geen afscheiding. Dus dan komt je naar de voorkant gereden en dan duikt die enorme berg van de overzijde voor je op, want de weg lijkt op te houden. Had nu toch echt last  van angst omdat je bij zo’n bocht je tegenligger niet zien en een van beiden zal moeten uitwijken. Brrrr.

Maar spectaculair dat wel. Goed dus voor mijn adrenaline verslaving. Rond 15.30 komen we aan in Permet. 206 kilometer in 6 uur. Koffietijd eraf getrokken kun je nagaan. In het boekje staat dat er in Permet nagenoeg nooit regen valt en wij hadden regen. Bij de ingang staat een enorme rots, alsof hij er neer gelegd is. Het dorp zou een oud mooi gedeelte hebben maar ik heb al een keer eerder gemerkt dat ons boek wellicht niet up-to-date is. Morgen nog even zoeken en dan op naar  Gjirokaster. 

Woensdag 14 september 2016 

Geen oud gedeelte gevonden maar we hebben ons hart op kunnen halen vandaag in Gjirokaster. Vandaag een korte rit met een mooi landschap. Ons hotel is in het oude centrum, dat hoog  tegen de berg aangeplakt zit. Zag er prachtig uit op internet. Nou dat hebben we geweten. Onze trouwe vriend Google wees ons weer de weg, maar deze keer was de steiging in het stadje zodanig dat de auto het nauwelijks trok. Dus als er op een helling in de smalle straatjes met  gladde kinderhoofdjes, gestopt moet worden om een tegenligger door te laten , dreigden we achteruit te rijden.. Paar keer zware hellingproef en met gierende motor  en dan ook nog een meer dan 90 graden bocht maken. Kortom even paniek en toen reed Ank ook nog door op het moment suprême omdat het nogal dringen werd. Kortom we moesten nog een paar straten extra rijden. In zo’n omgeving heb je gewoon een zwaardere auto met meer power nodig. Deze trok het ternauwernood  in zijn een!

Nou pfff parkeren? Gewoon in die smalle straat langs de kant van de weg.  Inderdaad prachtig hotel. Mooi gerestaureerd pand uit 1780. Kan de geschiedenis niet goed achterhalen. De huizen hebben hier een bepaalde stijl zo tegen de berg/ rotsen opgebouwd. 

Onze kamer is een torenkamer met rondom 6 ramen en voor ramen kanten gordijntjes. Voor het eerst op onze reis kom ik in een toeristisch stadje. Souvenirs, kaarten en allerlei handwerken worden beoefend. Ik heb bv houten oorbellen gekocht. En we troffen een jonge vrouw die zelf oorbellen maakt in allerlei varianten. Maar ook de oude dames die nog de echte kleedjes haken die mijn moeder onder de vazen op de tafel legde. 

Boven de stad uit torent een kasteel met vesting. Flink stijgend weer naar boven gelopen maar zijn niet naar binnen gegaan. Wel het dorp verder bekeken buiten het toeristengedeelte. Bijzondere bouw. 

5 reacties | reageer

3 dagen binnenland. Kukes, Peshkopi en het meer van Ohrid

Van Shkoder binnenland in  9, 10 en 11  september 

Terwijl we vertrokken zagen we het kasteel ruïne Rozafa boven op de heuvel liggen en zijn daar nog even gaan kijken. Groot in omvang en we moesten even alle zeilen bijzetten om in de warmte naar boven te lopen. Ondanks de bewolking vandaag  is het steeds warm. We hadden vandaag als doel naar Kukes te rijden, in mijn schema 147 km verder, ongeveer 2,5 uur.  Op de kaart een rode weg, dus geen geel zoals gisteren naar het Komanilake. En dat klopte ook, op een klein stukje na goed geasfalteerd. We hebben inclusief lunch en af en toe een fotostop 4 uur gereden. Alsmaar bochten, ik denk geen enkel recht stuk. Veel haarspeldbochten. Het is een ruig bergachtig gebied met weinig bewoning. Een dorp tussendoor waar we lunchten en waar we een bezienswaardigheid waren. Af en toe koeien en geiten op de weg gehoed veelal door jonge jongens. En dan een kleinere plaats met bijzondere flatgebouwen lijkt mij uit de communistische tijd. (Zie foto) 

Aankomst in Kukes Een ouderwets en aftands hotel dat bleek nog maar eens duidelijk na het douchen. Het water kwam onder de douchebak vandaan de badruimte in. Gelukkig slapen we hier maar een nacht. Het hotel lijkt de plek waar de Albanezen ook koffie komen drinken. Dus terwijl we een glaasje drinken worden we continu aangestaard. En dat herhaalt zich ook in Peshkopi waar we inmiddels zijn. Buiten zitten koffie drinken is een mannending en dan ook oude vrouwen: foei! 

Ank heeft al opgemerkt dat ze ons in de auto zien zitten en dan naar het kenteken kijken. Tja dit klopt niet! Een oudere Albanese auto met 2 westerse vrouwen erin. Ik krijg hetzelfde gevoel als in 1980 in Turkije toen we daar met de volkswagen bus reden. En toen hebben we ons nog wel eens in de bus moeten opsluiten omdat er 2 mannen dachten dat ze rechten konden claimen na een gezamenlijk etentje. Dat speelt nu niet meer!! Ha Ha! De hoofdstraat in Kukes ziet er westers uit. Ik zie overal steeds vrij nieuwe auto’s, iedereen heeft een mobieltje, alles is er te koop maar de sfeer is uit de jaren 80. 

Eigenlijk zie ik geen verschil tussen Servië en hier in Albanië.

Vanochtend zaterdag 10 sept. weggereden voor de volgende 80 km naar Peshkopi. We hebben bewust gekozen om hier nog een tussenstop te maken omdat er sprake is van gele wegen en ik bij de planning geen idee had. Nu blijkt de weg gloednieuw geasfalteerd. Bij het vertrek zit het potdicht en tot 2 maal toe komen we op hoogte in een dik wolkendek terecht. Volgens de beschrijving moeten hier prachtige vergezichten zijn en af en toe wordt ons daarop een korte blik gegund. 

De weg is nu regelmatig zo stijl dat we in de een naar boven moeten. Ook vandaag komen we weer langs een fietsend echtpaar die we later in het hotel treffen. Zij blijken te fietsen van zuid-Duitsland naar Tessaloniki 2200 km en doen dat al jaren. Iran, Marokko etc. Ik heb er megabewondering voor. Zij vragen naar wat wij doen en spreken dan de bewondering uit dat wij op deze leeftijd dit nog allemaal ondernemen. Klinkt als jullie oudjes! Terwijl ik denk dat zij niet extreem veel jonger zijn!

Veel haarspeldbochten en van de ene kant van de steile berghelling naar het dal en aan de andere kant weer naar boven. Voor mensen die niet in de bergen durven rijden is dit deel van Albanië geen aanrader, maar voor Ank een uitdaging. Boven op een berg een kleine begraafplaats en dan moet ik nog even vertellen dat we overal langs de route soms wel om de kilometer herdenkingsplaatsen zien met een grafsteen. Ongelukken??? Ik kan me er op deze wegen iets bij voorstellen. De Albanezen rijden veelal rechtdoor en snijden alle bochten af ook  als er een onoverzichtelijk punt komt. Op allebei de dagen hebben we voortdurend langs flinke afgronden gereden en als je moet remmen of uitwijken, is het zo gebeurd. Er is namelijk nagenoeg geen vangrail. 

En dan is altijd een andere uitdaging of we einde van de ochtend aan een kopje koffie kunnen komen en een plaspauze kunnen inlassen. Tja waar durven we dit aan. Veel koffiehuizen zijn er overal voor de mannen ook in de bergen waar er maar 5 huizen staan.. Dan opeens een plek met heel veel auto’s. En harde oosterse muziek. We denken een bovenzaal met een bruiloft gezien de auto met witte strikken. En ik zink neer op een terras naast een gezinnetje en wat blijkt de stoffen zitting is doordrenkt van een regenbui. Dus ik was ook doordrenkt. En de wc is zeer primitief en smerig zoals veel toiletten hier. Dus ik ben altijd weer blij met een hotelkamer met toilet. 

Peshkopi ligt geïsoleerd en dicht tegen de grens met Macedonië, bij de verdeling en de grens bepaling zijn ze net buiten Macedonië gevallen en voor Albanië is het een ver weg gebied althans zo schrijft Wennekens over dit gebied. Bij het binnenrijden zien we de slager aan de straat bezig. Schapen worden van hun kleed ontdaan en op de stoep liggen ingewanden etc. Later loop ik te voet terug en ik vraag om binnen te fotograferen maar krijg geen toestemming. Binnen hangen wel 10 schapen aan haken en de mannen staan te handelen. 

Het binnenrijden in het dorp was nog wel een ding. De straat van het hotel is een zgn winkel, wandelstraat geworden. Google zei links af dat kon niet, dus omrijden. En dan komen we in een complete chaos terecht. Dit was zoals het beschreven staat in de boekjes: links en rechts van de weg geparkeerd, desnoods dwars en dan rijdt voor ons een auto die wordt aangehouden en de bestuurder praat een poosje voordat hij doorrijdt ook de auto’s van de tegenovergestelde richting kunnen er niet door. Tussendoor lopen mensen en dieren. En nu blijken we de winkel wandelstraat van de zijkant te benaderen en kunnen er zo in rijden wat iedereen ook doet!

Het hotel is een oud hotel uit de communistische tijd! Hotel Korabi. Groot oud breed trappenhuis met op elke etage skai meubilair groots en protserig. We boeken steeds via booking.com en dat gaat prima, luxere hotels zijn hier niet. Terwijl we een kopje koffie drinken komen er grote taartdozen voorbij. Blijkt het hotel gespecialiseerd te zijn in een bepaald soort taart. Natuurlijk geproefd maar viel tegen. (Zie foto)  Wandelen naar de rand van het dorp met uitzicht op de hoge bergen, oude huizen en minaretten. Overigens hier in Albanië geen hoofddoeken en geen boerka’s i.t.t. tot in Bosnië.

Steeds meer krijg ik zo’n typisch gevoel: alles is nieuw, moderne auto’s, mobieltjes, eigentijdse kapsels bij de jonge mannen,  maar de houding t.o.v. de  vrouwen nog vanuit de tijd toen ik piepjong was. 

Zondag 11 september 

Omdat we met een huurauto niet de grens over mogen konden we niet de rechtstreekse weg van Peshkopi naar Pogradec nemen. Deze gaat namelijk via Macedonië  Bij de planning in Nederland wist ik al dat we moesten omrijden via een gele weg. Tot nu toe was geel geen probleem. Maar vandaag betekende het 65 km zonder asfalt. Stenen, gaten, plassen etc. Van links naar rechts op de weg de grote gaten vermijdend. En dat in een ruig berggebied. Natuurlijk speelt altijd in je achterhoofd: oh nee hier geen lekke band! Maar al was het niet druk er reden regelmatig ons busjes tegemoet. En achterop. De Furgons dat is het openbaar vervoer hier. Veel Mercedes busjes. Maar de Anwb komt hier natuurlijk niet ...... Wat kenmerkend is van het rijden in zo’n gebied in het binnenland is de stilte. Bij het stoppen geen geluid, totaal niets. Je hoort de stilte! We komen mensen tegen met een ezel en bepakking ( bv hout ). Of met mais takken net van het land gehaald. Heel weinig bewoning in die 65 km. Prachtige omgeving, als er geen asfalt is,  toont  de omgeving natuurlijker. We opperden om een keer Parijs- Dakar te rijden (geintje) We vinden het beide leuk om zo te rijden, maar het vergt een scherpe concentratie. 

En dan is er weer asfalt, heerlijk. En na nog eens 65 km maar nu  asfalt komen we aan het meer van Ohrid,  een klein dorpje waar we een verlate lunch nuttigen. Heerlijk weer. Nu op naar het hotel Victoria, kamer met uitzicht op het meer. Kunnen de afslag echter niet vinden. Wat is er aan de hand! Het hotel direct aan het meer en op enige afstand is er langs het meer een grote snelweg aangelegd.  En de overheid heeft de bestaande locaties niet aangesloten op het reguliere wegennet. Dus we zijn er voorbij gereden en bleken een oud terrein op te moeten. En daarachter ligt een juweeltje. 

Balkon met uitzicht op het meer en zitten nu als enigen aan het water aan een glaasje wit. Morgen een rustdag op een bedje aan het meer.

5 reacties | reageer

Shkoder en Komani. Lake

Shkoder en excursie Komani Lake  7 en 8 september 

Shkoder is een grote plaats 100.000 inwoners gelegen in het noorden van Albanië ongeveer 150 km van Tirana en volgens de kaart een soort autoweg, die er naar toe voert.

Het goot ‘s ochtends in Tirana. Rond 11.00 weggereden. Hierbij een impressie van wat we zijn tegengekomen in het verkeer om Tirana uit te rijden. Overal file, op alle kruispunten staan agenten te zwaaien met spiegeleieren maar niemand reageert erop, het lijkt net een komedie. Dus geen gefluit, hand omhoog en dan de volgend stroom integendeel een kluwen van auto ’s veelal eenrichtingsverkeer maar opeens staat er voor ons een taxi die dwars tegen het verkeer inrijdt. Ik schrik me kapot. 

Iets buiten Tirana komen we in wijken waar er overal markt is en waar kleding in stapels langs de weg ligt. Ank wordt opeens hyper, want ze ziet steeds “ijzeren hondjes”. Een driewieler voorkant auto met achterbak en 3 wielen. Ank kent die nog uit het vroegere straatbeeld, ik niet. Nog geen foto gemaakt maar moet natuurlijk wel. Inderdaad zie je die in Nederland niet meer. Je had er geen rijbewijs voor nodig.

Dan komen we langs de woonboulevard; allemaal panden links en rechts met  extreem kitscherige meubels. En daarna de autobedrijven, banden, velgen etc. Heel veel zwerfvuil en afval vreselijk. En op de achtergrond doemen de bergen op.

Maar voor we Shkoder ingaan slaan we rond de lunch linksaf omdat ik op de kaart gezien had dat bij het meer Skadarsko Jezero een soort badplaats was. En jawel hoor we belanden in een gloednieuw restaurant aan de baai, inmiddels weer heerlijk weer, waar we lunchen gebakken inktvis. Er staat een zwarte vogel hoog op de poten te fourageren. Maar welke is het? Jammer maar 0 verstand van vogels. Wel met Tele een foto gemaakt. 

Dan toch nog even verder doorrijden, de weg houdt daar ergens op omdat de landsgrens met Montenegro daar begint. Stappen uit bij een oude begraafplaats waar een schildpad loopt. 

Nu naar het hotel, dat buiten de stad blijkt te liggen. Iets minder luxueus maar ook de helft van de prijs. 1,8 km lopen maar het centrum. 

Er is in deze omgeving veel te zien maar heel slechte wegen. Dus een excursie geboekt naar het Komani meer voor morgen. In het centrum is een oude wijk Kole Idromeno met huizen uit de 19e eeuw. Prachtig gerestaureerd, wandelgebied, terrasjes eettentjes. Op veel plaatsen is er bovenop de daken een terras waar je over de stad uit kunt kijken en we de bergen in het avondlicht zagen oplichten. In de straat een prachtig fotomuseum waarin alle foto’s van de bekend fotograven familie Marubi (1856-1959) te zien zijn en Nb ingericht door een Nederlandse Kim Knappers. Prachtig! In deze buurt een grote moskee, een prachtige kerk etc.  

Donderdag 8 september Lake Komani 

Om 8.00 werden we door een mini bus opgehaald bij het hotel voor de 65km lange weg naar het Komanilake.  “Een stuwmeer aan de Drinrivier tussen de Albanese dorpen Breglumë en Fierzë enerzijds en Koman anderzijds. Het meer maakt net zoals het stroomopwaarts gelegen Fierzëmeer en het stroomafwaartse Vau i Dejësmeer deel uit van een grootscheeps hydro-elektrisch systeem dat door het communistisch regime werd uitgebouwd.” Aldus Wikipedia. En ik heb dit opgezocht omdat er in ons reisboek niets stond over dit immense project van dammen en stuwmeren. Het Komani meer is het grootste en ligt het hoogste. Volgens de gids heeft Albanie na Noorwegen de grootste electriciteits productie en na vandaag geloof ik dat graag. 

We rijden namelijk bocht na bocht met uitzicht op meren en hier en daar een dam in de bergen. De 65 km rijden neemt ruim 2 uur in beslag. Eerst is de weg nog goed maar dan worden we zeker ruim een uur heen en weer geschud. Gaten, zijkanten afgebrokkeld, de chauffeur slalomt van links naar rechts om de diepe putten te vermijden soms gevaarlijk dicht langs de afgrond  al telefonerend. Tussendoor wordt er een keer gestopt om ons informatie te verschaffen over de visserij in de meren, forellen. En men heeft ons al beloofd dat we gaan lunchen op de terugweg in een mooi restaurant met beautiful view! Dus je snapt  het al dat wordt forel eten.En ik zit aan het raam met uitzicht op de afgrond. Maar ja ik denk altijd, dit doet hij dagelijks. We passeren geiten, loslopende verwilderde honden en varkens.  

Voor we bij de grote dam komen moeten we een tunnel in, die omhoog  loopt, smal, voor een auto, ongeveer 1 km lang. Aan het einde van de tunnel komen we uit op een kleine parkeerplaats waar een winkeltje en koffiehuis is hoog op palen en een kantoortje van het reisbureau. In de bus zitten 8 personen allemaal mensen onder de 25, wij zijn de enige oudjes. Leuke jonge mensen maar daarover later. Er wacht een bootje deels overdekt. Oud en gammel met een stinkende motor en het was nog wel een eco toer? 

Er vaart over dit meer naar het noorden ook een pont waar auto’s op kunnen, volgens ons reisboek was die uit de vaart genomen. Jammer ik had dat avontuur zelf wel willen maken. 

Een tijdje regent het jammer genoeg! Maar als het opklaart krijgen we aan het einde van de Fjord toch het beloofde groene, aquamarijn  water. Daar aan het einde is een restaurant in de middle of nowhere en ligstoelen en inde zomer wordt daar gestopt om te eten en te zwemmen. De vaartocht duurde heen en  terug wel 2,5 uur in een prachtige omgeving. Hoge rotsachtige bergen tot 1500 meter hoog aldus de gids. De fjord is op plaatsen 160 m diep. (Stuwmeer uit het jaar 1970) 320 miljoen kubieke meter water en het strekt zich uit over een lengte van 30 km. Op de terug weg slaan we af naar het restaurant. Prachtig zitjes aan het meer met overkapping tegen de zon  en enorme palmbomen die door de wind  heen en weer gaan. Idyllisch en heerlijk eten, forel met een Pino grigio.

Aan het hoofd van de tafel zit onze gids een Albanese jongeman van 21, half jaar in Londen gestudeerd. Aan de overkant 2 jonge dames misschien iets ouder, komend uit Australië met een Chinees uiterlijk en die gaan onze Albanese reisleider bevragen. Waarom er overal in de koffiehuizen mannen zitten en waar de vrouwen zijn? En of de salarissen ook gelijk zijn voor mannen en vrouwen ? Etc de jongeman ging direct in de verdediging. “Koffie is iets voor mannen, vrouwen drinken geen koffie!” En dan te bedenken dat achter ons 11 mannen zaten te eten, achteraf werd duidelijk voor een 21 ste verjaardag. De dames: “ waar zijn de meisjes?” 

De gids betoogde nog dat vrouwen meer rechten hebben in Albanië dan mannen, maar op de vraag van de dames : “welke dan?” Kwam geen antwoord. Ik poogde nog een duit in het zakje te doen over cultuur in de regio, Servië, Turkije maar dat was helemaal fout want zij hadden niets met de Turken! Er  is in Albanië lang Turkse overheersing geweest vandaar denk ik de heftige reactie.

De dames gaven het op. Toen waren wij het doelwit. Welke relatie wij hadden? Ik wind daar geen doekjes om en het hele gezelschap viel stil. Dan blijkt dat in  Albanië het homohuwelijk bestaat. En vertellen de dames hoe erg de vorige president in Australië was, die de vrouw achter het aanrecht promootte. Ze schamen zich ook voor hun vluchtelingen beleid. Kortom een boeiende afsluiting  van de excursie. 

Morgen echt landinwaarts. Ben benieuwd naar de wegen na vandaag.

2 reacties | reageer

Tirana

Op naar Albanië en eerste dag Tirana

Om 8.45 uur worden we opgehaald in Priboj door een taxi. En bij aankomst van de taxi zien we dat er al een echtpaar in de auto zit. Zij voorin en hij gaat in het midden tussen ons in zitten. Pff en dat 3 uur lang! Maar ja dan maar vragen stellen en belangstelling tonen en dan gaat de tijd snel. Stel van eind veertig gevlucht toen ze 24 j waren en inmiddels een goed leven in Duitsland hebben opgebouwd met 3 dochters die studeren en werken. Ze spreken goed Duits. Deze man vertelt mij terwijl we door Bosnië rijden dat het land 3 presidenten heeft die ieder half jaar roulerend aan de macht zijn; een Servische , Bosnische en een president die een moslimachtergrond heeft.  In veel plaatsen hebben de Serviërs de Bosnische mensen er uitgewerkt. Ze mogen terug komen in hun oude huizen maar hebben geen enkel recht. Door deze vorm van besturing komt er niets van de grond. Ik merk dat ik weinig hierover weet en ook Google geeft geen eenduidig antwoord hierover. Dus het verhaal klopt niet helemaal maar geeft wel aan hoe ingewikkeld het in deze regio is. 

Door het verhaal van deze veertiger zie  je ook het verschil ; deze generatie was jong en had voldoende veerkracht om opnieuw te beginnen en de generatie die 20 jaar ouder zijn en wiens jonge leven inclusief bijna volwassen kinderen zich af heeft gespeeld in hun thuisland.Rond 12 uur aan de luchthaven van Sarajevo waar we vertrekken op tijd 14.00 uur.

Sarajevo heeft een kleine luchthaven maar er vertrekken rechtstreekse vluchten naar Dubai!??? Toch bijzonder maar uit mijn eerste verhaal bleek al hoeveel er hier geïnvesteerd wordt vanuit de Arabische Emiraten tja en daar staat iets tegenover!

Tussenlanding in Istanbul. En daar ontdekken we precies nog op tijd dat het daar een uur later is en onze overstaptijd geen 3 uur maar 2 uur is. Warm en mooi weer in tegenstelling tot Sarajevo waar het regende. We vliegen nu met Turkish Airlines, en hoewel ik geen fan ben van Turkije en de huidige “democratie” moet ik bekennen dat deze maatschappij geen geld vraagt voor koffers en je ook op deze korte afstanden snacks en drinken krijgt in tegenstelling tot partijen als Ryan air etc. waar je alles extra moet betalen! Dus goede service! 

Ik was enigszins nerveus voor de aankomst in Tirana en het hoofdstuk autohuur! En het rijden in het donker naar het hotel in de nacht! Wat is er aan de hand. Ik had al in mei 14 d autohuur geboekt bij een budgetpartij en toen ik ging googelen bleek internet vol te staan met klachten en rare verhalen. Ik was dus tot de tanden toe gewapend!  Wat heb ik al betaald en wat zit daarin en wat zijn de afspraken over benzine! Ik had van alle stappen in het betalingsproces op internet screenshots gemaakt en prints bij me. Daarnaast hebben we sinds kort een mifi apparaat. Daarover later meer en moesten we pinnen op het vliegveld! De munteenheid is de Lek en 1 lek is 0,07 eurocent. Dus veel flappen! Eerst dus pinnen en daarna een kaartje kopen voor internet voor in de mifi. 

Laat er nou op het vliegveld een kiosk van vodafone zijn met een aardig jong mens die dit even voor mij regelde. Kosten voor 3gb 6,50 euro. Dus geen gedoe meer overal internet althans ben benieuwd hoe dat in het binnenland werkt. De tijd op dit terrein schrijdt voort en de service voor internet en telefoonkaarten van het land zag ik ook al in Istanbul. 

Tijdens de reis door Nieuw-Zeeland hadden we die mifi nog gehuurd in 2014. 

Toen de auto, het ging vlotjes geen probleem duidelijk, maar hij bracht ons naar de auto ipv een Skoda Octativa rijden we nu in een ford, ook 4 deurs en airco. Maar hij was heel smerig onder de blubber! Tja daar sta je dan om 21.00 in de avond. Gaan we daar een punt van maken?  Nee laat maar. Ank liep nog even rond de auto om te kijken of er schade was. In het donker niets te zien!? 

We kozen om geen navigatie te nemen want met 3 gb in onze mifi rijden we gewoon via Google maps en sparen we 140 euro uit op 14 d navigatiesysteem! 

Natuurlijk niet helemaal want misschien moeten we nog gb’s bijkopen, geen probleem kan overal volgens onze vodafone man.

Toen tanken, gelijk al vriendelijk hulp. En op naar het hotel. Ank rijdt altijd dit soort ritjes.Een weg van 6 km o.a. zonder verlichting, pikdonker en je zag auto’s komend vanuit de andere richting regelmatig inhalen. En ik zat daar met alle waarschuwingen in mijn hoofd van iedereen die vertelt dat mensen zich in het verkeer in Albanië van geen enkele regel iets aantrekken. En ik weet ook dat je in Albanië geen rijles krijgt en geen examen hoeft te doen!

Dus je krijgt je rijbewijs. Ank moet mij dan tot kalmte manen. Maar dan weer in het verlichte deel en googel weet de weg goed! Maar Ank rijdt net als de Albanezen en duwt door bij moeilijke punten, ik zou aarzelen en daardoor ongelukken veroorzaken. Zonder problemen komen we aan bij het hotel geboekt via booking.com voor 2 nachten.

Maar dan een minder goede nacht. Rond 4 uur word ik wakker en krijg heel heftig diarree. En buikkrampen, maar wij hebben altijd een aparte toilettas bij ons met noodmedicatie. Loperamide een wondermiddel. Na anderhalf uur begon die pil te werken. S morgens nog slap, ontbijten en tegen 11.30 zijn we nadat het ontbijt er in bleef, de stad in gegaan. 

Tja hoe krijg ik alle indrukken van zo’n andere stad in weinig tekst op papier? Om met de deur in huis te vallen. Via achterafstraatjes zijn we op zoek naar het postkantoor en dat is nog ouderwets groot en het is er megadruk. Kopen postzegels voor kaarten en van een mevrouw langs de weg kaarten, een beetje vies zijn ze wel. In die straat staan allemaal jonge jongens achter een dienblad of zoiets met daarop mobiele telefoons! Allemaal overjarig  schatten wij zo in. Of gejat in allerlei west-Europese landen en doorverkocht? En veelal mannen kopen daar hun telefoons. 

In het reisboek over Albanie door Paul Wennekes, die er lang gewoond heeft, is een wandelroute door de stad beschreven. We komen eerst in een bijzondere kathedraal, dan in het museum voor moderne kunst, de nieuwe gebouwen die in aanbouw zijn, beklimmen de klokkentoren 35 meter hoog uit 1822 en komen bij het plein waar het beeld  van Skanderbeg te paard staat.

Skanderbeg is een belangrijke man voor de Albanezen hij is geboren rond 1400 en beroemd om zijn inzet van tactische wapens in de strijd rond het Ottomaanse rijk. Voor 1991 stond hier het beeld van Enver Hoxa de communistische dictator. In de tijd van de dictatuur mocht er geen enkele religie beoefend worden en stonden alle kerken en moskeeën leeg. Veel werd ook afgebroken. In  het museum voor moderne kunst maakten de schilderijen uit de tijd van het communisme gericht op de propaganda het meeste indruk. Grote werken 2 bij 3 met krachtige mannen die aan de arbeid zijn in de diverse sectoren van de industrie. Mooi geschilderd.

Reizend in deze regio en lezend en sprekend over hun geschiedenis realiseer ik me dat dit een regio is waar al vanaf de middeleeuwen wordt gevochten. Dan was men bezet door de Turken dan door de Oostenrijkers, ook probeerde Duitsland hun aan te vallen in de tweede wereldoorlog. 

Het is stad met mooie gebouwen in Italiaanse stijl, inmiddels gerestaureerd en daarnaast straten met huizen die verwaarloosd zijn en overal bossen electriciteits draden. Eerste en derde wereld gecombineerd!

Vanavond gegeten op advies van het hotel in een goed restaurant combinatie van streekgerechten en Italiaans. Het goot dus een taxi genomen kosten enkele reis met fooi 3,10 euro afstand 10 minuten en het eten inclusief een heerlijke fles wijn en 3 gangen 30 euro 2  personen. Tussen de middag gegeten voor 3.50 euro inclusief een bier 2 personen.

Een totaal andere wereld.  

12 reacties | reageer

Volgende pagina »

Laatste reacties

Meer reacties

Blijf op de hoogte!

Laat je e-mail achter en ik stuur je een mailtje als ik een nieuw verhaal of nieuwe foto's op de site heb gezet.

E-mail adres: