mariannemulders.reismee.nl

Laatste dagen Sardinië

Laatste dagen Sardinië van 20-22 mei.

Terwijl we naar de camping rijden gaat er een lampje branden in de bus. Oei boekje erbij en we kunnen vinden wat het is namelijk het inspuitstuk. Maar wat dat betekent??? De hulplijn van de Kop van het land, onze buurman gebeld of we konden wachten tot Livorno. Volgens hem wel. Hebben op internet een citroen garage gevonden niet ver van de plek waar de boot aankomt. Dus rijden we daar naar toe en blijven voor de deur een nacht wachten.

De laatste camping is een camping direct aan zee. En blijkt een surf camping te zijn dus je snapt het al veel wind. Een ronde baai met zandstrand.  En de eerste volle dag was die wind er ook en heel heftig, het zand stoof alle kanten op, stoelen woeien om. Dus buiten eten was er niet bij, het zand knarste tussen de tanden. Bij de strandtentjes die er idyllisch bij lagen was er niet veel te doen. Dan dag 2 zondag 21 mei afscheid van Sardinië prachtig weer, bijna geen wind. Nog even het beddengoed gewassen. En je raadt het al uit de machine was alles in een uur droog!  Tussen de middag een heerlijke lunch aan het strand genuttigd met vis en de echte Sardijnse rosé die heerlijk is. Voor mij onbekend.

Bijzonder in dit klimaat is überhaupt de droge lucht, geen vocht, geen enkele avond. Alles kan buiten blijven staan heerlijk. Dat i.t.t.  tot Nederland waar zo'n zomerse avond welgeteld 4 a 5 keer per jaar voorkomt.Vanochtend om 06.00 wekker gezet. Moeten om 08.00 in Olbia zijn. En terwijl ik de deur open doe om naar het toilet te gaan, kijk ik vooruit naar de prachtige gloed van de opkomende zon en let niet op het feit dat op het afstapje 2 slippers staan, dus daar ga ik. En oei ik kom met de onderkant van mijn linkerbeen hard tegen dat opstapje. Precies op de plek waar ik 3 jaar geleden een grote wond had. Oei direct blauw en zwelling. De vierkante fles olifant uit de koelkast er tegen aan. 10 minuten. Maar verder de strakke kousen aan en hopen dat het meevalt. Maar op het schip, we zijn inmiddels weggevaren, zwelt de plek. IJs, jawel bij de bar krijg ik een hele zak. Dus nu met been op de bank. De zwelling is in mijn geval heftiger omdat ik bloedverdunners slik. Dus ben benieuwd hoe het verder gaat. Maar dat muisje krijgt nog een staartje.

Aangekomen in Livorno blijkt de garage op 5 km afstand te zijn. Ik had op streetview gekeken of het een straat was om te overnachten en ik dacht dat het oke was en jawel hoor een plekje voor de poort in een doodlopende straat. En we zijn nog gezellig in de buurt wezen eten in een leuke pizzeria met mooie tafels  en heerlijke vis gerechten. Dus rond 21.00 uur terug en naar bed. Ondanks alles, rustige prima buurt, slaap je toch onrustig. 'S morgens had ik de wekker om 7.00 uur gezet, de garage zou volgens internet om 8.30 openen. Vanaf 7.30 reden er al mensen binnen maar de poort werd steeds gesloten. Ank is in de tussentijd nog achter een broodje aangegaan.

Toen was het tijd en Ank naar de garage. Ze kwam ontdaan terug want nee nee nee, we zitten vol!!! Oei wat nu?  Achter onze auto parkeerde een mooie grijze heer van midden vijftig in een Audi. Ik dacht : jij spreekt vast Engels en dat was ook zo. Hij sprak met de garagehouder, maar het bleef bij nee! Ze zaten vol en dat werd ook duidelijk. De ene na de andere auto kwam aanrijden. De mooie Italiaan vertelde dat het systeem zo werkt met afspraken! Ik hulpeloos en hopeloos en vragen of hij geen andere oplossing wist. Hij ging googelen en bellen, maar werd zenuwachtig want zijn chauffeur (?) was al  komen aanrijden en zijn mooie leren tas (stylist Italian) werd in de auto gezet. Intussen rookte hij een sigaret. En toen zei hij dat hij een adres had wat niet ver weg was en die konden ons helpen. Inderdaad 6 km verderop werden we vriendelijk ontvangen en in een uur tijd werd er een nieuwe connector (????) geplaatst. De communicatie is verlopen via Google translate.

Om 10.00 uur was het al gefikst. Dus aan de koffie en nog boodschappen doen en op naar Venetie. In een dag 325 km ongeveer snelweg. Al het mooie van Italië hebben we overgeslagen Umbrië etc. Maar ja je kunt niet alles. De Biënnale, die elke 2 jaar in Venetie is trekt. Die willen we graag zien.

Rond 16.00 op camping Venezia, goed verzorgd en luxe sanitair. Vanochtend 24 mei wordt ik wakker met een dikker en warm been. Dan word ik alert wat nu? De huisarts in Dordt gebeld en het advies is een arts bezoeken. Bij de camping vertellen ze mij dat dat betekent spoedeisende hulp in het ziekenhuis. Dus camper opruimen en rijden. Gelukkig is het ziekenhuis niet ver weg, een enorm complex. We vinden alles gemakkelijk. Nummertje trekken. Half uur wachten gegevens worden ingevoerd en ik word aangemeld bij de orthopeed. (??) weer wachten half uur. Dan wordt mijn plek bekeken en de arts spreekt gelukkig enigszins Engels. Voorstel is om een foto te maken om een breuk uit te sluiten. Waarom ik heb geen breuk ..... Maar ja het systeem. Weer wachten foto en toen de uitslag. Koelen en niet teveel lopen. Benen hoog. Zij boden mij ter plekke een koeling aan, een zakje met korrels waar je op moet drukken en dan wordt het koel. Even afwachten tot morgen?

S ochtends op Hemelvaartdag 25 mei is het een stuk beter. Minder warm en iets dunner. Dus toch naar Venetie.

Cala Gonone

Cala Gonone een apart verhaal waard. Van maandag  15 mei tot en met  donderdag  18 mei Voordat ik iets over deze omgeving vertel eerst het hot news of the day. Zitten vanochtend aan de koffie komen er opeens een invasie van campers aanrijden 5 stuks, Duits.

Wat blijkt het zijn bevriende echtparen maar wij moesten natuurlijk gelijk denken aan het programma van MAX  "We zijn er bijna".

Ik erop afgestapt en het verhaal vertelt over MAX en of ik een foto mag maken, en het mocht. Ze gaan gelijk op internet kijken. Ik denk inderdaad de grijze golf tussen 65 en 75, zoals wij! Naast de mensen van de grijze golf zien we alleen maar jonge gezinnen met kinderen veelal onder de 4 en moeders zwanger van de tweede.

De tussen groep ontbreekt volledig. Alhoewel hiernaast is een tenten veldje met jongelui. Nederlanders, dus veel herrie. Mensen met tenten hebben tegenwoordig allemaal hangmatten. Dat kan hier heel goed door de enorme hoeveelheid stammen van dennen. Ook waslijnen passen er goed tussen.  We kunnen merken in de loop van de weken goed dat het drukker wordt.

Dus half april en mei wordt de periode naar het zuiden. De laatste winternukken van het Nederlandse weer vermijden. Laten we hopen dat we het kwa gezondheid kunnen. Nu naar deze regio. Als we morgen vertrekken hebben we er 4 dagen gezeten.

Prachtig is het er. De camping ligt buiten het dorp. Dus niet aan zee. Maar het is 10 minuten lopen naar zee. En dan verbaas je je over de extreme helderheid van het water en de prachtige kleuren. Het dorp (klein) ligt in de ronding van een baai met een kiezelstrand. Geen vervuiling van bedden/ parasols, strandtenten etc. Puur natuur. Ik vermoed bewust voor gekozen. Rechtsaf gaat de weg langs zee ongeveer nog een kilometer door. Daar links van de weg net hoog boven het strand enkele eettentjes. Heel minimaal. Er staan hotels maar klein en geen echte hoogbouw.

Een echte aanbeveler. Het vliegveld van Olbia ligt hier ongeveer 100 kilometer vandaan. Dus we zijn meerdere keren , 2 keer per dag naar het dorp gelopen, voor koffie, einde van de middag voor een cocktail met uitzicht op zee. En wandelingen niet te ver maar toch.

En tussen de middag vandaag een heerlijke lunch. Ank dorade, ik inktvis en een salade caprese, tomaten met mozzarella. Daarbij een rosé uit de omgeving Dorgali, die heerlijk was. Drinken alcohol doen we wel een beetje teveel, wordt thuis weer afkicken.

Gisteren hebben we een excursie gemaakt die je hier kunt boeken. Een boottocht die duurt van 10.30 tot 17.30 naar grotten en naar verschillende strandjes. 30 euro pp. Maar wat moesten we ons daar precies bij voorstellen? Lunch en water mee, waterschoenen, badpak aan en kleding er overheen en 2 badlakens.De organisatie leverde een strandparasol. Een snelle speedboot met 8 personen (konden er max 12 op). 2 maal 2 senioren en 3 maal 2 jongelui rond de 30. Schoenen uit. Tassen in een bak en dan instappen vanaf de kade huppetee op zo'n rubberen rand.  Nou ja huppetee gaat niet meer maar met behulp van de kapitein van de boot ging het. En daar gaan we dan. Meteen de vaart erin. Heerlijk. De boot vaart dicht naar de grotten, in sommige vaart hij in, in eentje zelfs ver het pikkedonker in. De zee is rondom de grotten groen, blauw, turquoise etc. Prachtig. We varen naar het strandje dat het verst weg ligt. Ik denk wel 45 minuten varen. Daar aangekomen herhaling van de procedure, hoe kom ik van de boot af en je komt ook direct in het water terecht. Op mijn buik over de reling gerold, werkt prima. Rubber is per slot van rekening zacht. Maar toen een hoog oplopend strand met allemaal kleine stenen. Heftig onder je voeten, in de snelheid vergeten we de parasol.Nou het was een bounty plek. Waren wel meerdere mensen hooguit 20.  Dus zwemmen. Ank was er zo door, ik ben niet helemaal doorgegaan, water 18 graden. Maar een vissenparadijs.Onderweg zijn we nog langs een plek gevaren waar de rotsen wit marmerachtig waren en daar had het water nog een speciale blauwe kleur. De kapitein vertelde dat hij daar niet aan land mocht, beschermd gebied , Unesco. Het evenwicht mag daar niet verstoord worden. Na een uur werden we weer opgehaald. En naar een volgend strand, iets groter, gebracht. Nu wel met parasol. Maar blijkbaar zijn we niets meer gewend want liggen op kiezels is wel een uitdaging laat staan anderhalf uur. Dus staan, lopen met de waterschoenen gaat wel. Zitten op grotere keien!  En toen kwam er nog een strand, nog een .....?? Oei. Maar wat bleek als je daar naar achterliep was er een bar. Dit strand is te voet te bereiken, 2,5 uur lopen en dan is er vanaf het strand een een uursdienst met de boot naar het dorp. Veel mensen lopen dit dus. In de kroeg, die dus vanaf zee bevoorraad moet worden is het heel druk. Veel bergwandelaars die hun bergschoenen wisselen voor teenslippers. Mensen van excursies zoals wij maar je kunt ook zelf een boot huren en daar een neut gaan drinken. Er was daar alles kwa drank te krijgen. En broodjes. Pannini. Dus daar hebben we gezeten en rondgekeken. Ik heb wandelaars gesproken die zeiden dat je als je niet geoefend was die tocht niet kunt maken.  Tussen dit strand en het dorp is er nog een strandje waar je met de auto kunt komen maar wat ook te lopen is anderhalf uur, begrijp ik. Deze excursie was een ware belevenis.

Nu even over het vervolg. Morgen vrijdag 19e verkassen we naar onze laatste plek in Sardinië voor nog 3 nachten. Want maandag 22 mei gaan we met de boot naar het vasteland Livorno.


Binnenland. Van Arbatax naar Cala Gonone

12 mei Van Arbatax het binnenland in.

Vandaag ongeveer 130 km gereden. Alleen maar bochten. Soms echte haarspeldbochten maar vaak links om rechts om. En smalle wegen maar de bus trekt goed alhoewel we aan het einde van de dag nog een heftige ervaring hadden . Maar daarover later.

Overal staan borden met wandel routes. Tijdens de lunch even een route naar beneden gelopen. Maar naar beneden betekent in ons geval ook weer omhoog. En het pad was flink steil. Bij het naar boven lopen voelde ik mijn kuiten. Later nadat we veel gezakt waren met de auto zagen we het einde van het pad. Het is een beboste omgeving. Er bloeit van alles. De bergen zijn rond de 1000 meter. Eerst komen we langs Lanusei dat een oud kuuroord blijkt te zijn. Op 600 meter gelegen, veel wandel mogelijkheden maar allemaal vergane glorie

De dorpen die we gepasseerd zijn lijken eenzelfde structuur te hebben. De hoofdstraat is een soort lintbebouwing, de rest van het dorp ligt beneden en boven die weg. Uit de verte lijkt het alsof de dorpen tegen de berg opgeplakt zijn. Vaak in allerlei pastelkleuren. Van afstand een mooi gezicht. Smalle straten waar we soms moeten manoeuvreren om langs elkaar te rijden want de Italianen parkeren overal hun auto's.

Een van de eerste dorpen Gairo blijkt volledig opnieuw te zijn opgebouwd na 1951 toen een aardverschuiving het dorp heeft vernield. Je komt na het "nieuwe" dorp een paar haarspeldbochten verder naar beneden de ruïnes van het oude dorp tegen. Omdat ik slecht internet heb kan ik verdorie niet googelen wat er toen gebeurd is. In Aritzo waren we van plan te gaan kamperen!? Maar er was niet duidelijk of er wel of niet een camping was en of die wel of niet open was! En de Italianen spreken gewoon Italiaans ervan uitgaande dat je het begrijpt. Inmiddels zeg ik dan snel: " Non capito" en dan houdt de waterval op.

Uiteindelijk belanden we 15 km verder na een heftige weg op een verwaarloosde camping in Tonara.

Google zegt dat er een camping moet zijn. Maar die ligt hoog boven het dorp. Dus moeten we (Ank) scherpe bochten nemen en is het steil. De bus trekt het net in de een. En op een plek zelfs niet, paniek, de bus terug laten vallen en opnieuw optrekken. Wat een gedoe. We staan nu toch gekampeerd voor 15 euro en hebben op ons buitenpitje gekookt. De zon was er na de middag, maar de temperatuur was heerlijk.

13 mei zaterdag De tweede dag in de bergen.Vandaag gaat de rit naar Orgosolo. Het dorp dat bezaaid is met kritische schilderingen, tekeningen aan de muren van de huizen.  

Onderweg op een plek in the middle of nowhere, geen huizen, staan veel auto's dat maakt nieuwsgierig. Eerst krijgen we van afstand de indruk dat het een begraafplaats is maar dichterbij staat er een bord met 2 data erop 8 december 1989 en 8 december 2016 en in het midden een Mariabeeld. We komen terecht op een paadje met aan beide zijden bloemen, bogen en Mariabeelden. Aan het einde een klein houten gebouwtje waarvan achter een kralengordijn bij een deur litanieën te horen zijn. Ik denk (fantasie) dat er op 8 december 1989 Maria aan iemand verschenen is en er een bedevaartsoord van gemaakt is.

Toen Orgosolo. Auto direct aan het begin van het dorp geparkeerd en gaan lopen. Opvallend de oude soms vrij hoge huizen beschilderd met tekeningen. Veelal politiek kritisch van rond 1970 in de stijl van Picasso of Miro. Verder ook recentere van de twintowers in New York. Tijdens de lunch spreken we daar een Nederlands stel, die vertellen dat er s avonds rond 22.00 een Folkfestival op Sardeense wijze is en dat ze daar naar toe gaan. Zij wisten ook al dat er vlak buiten het dorp een camping (soort van) was.

S avonds op de camping spreken we hen en wat we hoopten gebeurde, ze vroegen of we mee wilden rijden. Hij komt trouwens uit Berg en Terblijt, het buurdorp van waar ik geboren en getogen ben.

En wat een  happening een gitarist , een zanger en iemand met een trekzak/accordeon.  Wel heel hard!! Straten waren afgesloten en van 22.00 tot 23.45 zijn we gebleven. Het was toen overigens nog niet afgelopen. Maar naast de muziek, die voor mij een vrij eentonig karakter had, was heel boeiend om te zien hoe de dorpelingen dansten. Arm in arm eerst 6 personen alleen oudere dames, langzamerhand sloten ook jongere meiden aan, later op de avond een enkele man en op een bepaald nummer alleen jonge meiden. Er was een stel dat zich los maakte van de groep en duidelijk andere passen beheerste dan wat iedereen eigenlijk de hele avond uitvoerde.Heel traditionele volksdansen in slingers gearmd, maar dan allemaal gekleed in strakke spijkerbroeken en sneakers. Jammer geen zwaaiende folkloristische rokken!! Oei wat gingen we laat naar bed. In plaats ven elke avond om 21.30 nu 0.30 en was gelijk over mijn slaap heen. Een slechte nacht gehad. Was door en door koud geworden en kreeg het maar niet warm.

14 mei zondag Eerst naar Su Cologne dicht tegen het geweldige bergmassief. Een karstgebergte waardoor er veel grotten zijn en de speleologie hier welig tiert. Bij Su komt er een bron uit de bergen/rotsen die heel veel liter water per seconde produceert. Men probeert al jaren bij de oorsprong van de bron te komen door te duiken in de grotten. In 2012 is het iemand gelukt 135 diep te komen maar dat is blijkbaar nog niet de oorsprong. Spannend thuis op internet eens googelen.

Zoals bij zulke bronnen, vorig jaar nog in Sarajevo is er een mooi park aangelegd met veel picknick mogelijkheden en uitzichtpunten. Na een uurtje zijn we doorgereden om te gaan kijken bij het punt waar in de  Lannaittu vallei de bergtochten beginnen. Deze bergtochten die zwaar en minimaal 4 uur in beslag nemen gaan oa naar het dorp Tiscali, nederzetting die in de Romeinse tijd bewoond was. Volgens de reisgids is het een bijzonder magische plek. Resten van hutten zijn er nog maar voor mij niet meer haalbaar. De weg tot start van de wandeling 7,2 km enkele reis was goed berijdbaar aldus de info, maar wat bleek de eerste 2 km asfalt en toen weer stof en gruis. Maar dan krijg ik juist de neiging het eind te willen zien. Het is een echte vallei want de bergwanden van grijze steen rijzen rondom op. Bij het einde van de weg, de refugio Sa Ohe kon je grotten bezoeken. Tegen betaling , een op 3 minuten lopen en de andere 45 minuten met een gids. Nou die 3 minuten moet kunnen. Maar wat bleek dat de route bestond uit rotsen en stenen. Dus klauteren en balanceren. Oei en daar ben ik niet zo goed in, maar met behulp van Ank is het toch gelukt. Ánk is nog dieper de grot ingegaan, ook dat vond ik griezelig, een misstap en je breekt iets of verstuikt iets en ik kon op die afstand niets horen. Pff ook weer overleefd en volgens Prof. Scherder moet je juist als je ouder wordt buiten je comfort zone gaan om je hersenen extra te prikkelen. Het was vandaag zo'n dag. Uiteindelijk doorgereden naar de kust . Van Dorgali 10 km haarspeldbochten steil naar beneden. Cala Ganone. Kamping geadviseerd door mijn zus. 

En dan is het nu maandag 15 mei en weer een schoonmaak rustdag en gaan we hier vast een paar dagen blijven . En kan ik, omdat hier weer eens goede WiFi is, 2 blogs achter elkaar plaatsen.  En ga ik ook een poging wagen foto's te posten.

Het zuiden en Cagliari

6 mei tot en met 11 mei Het zuiden en de hoofdstad Cagliari Ipv jullie chronologisch door het land te leiden nu eens een blog over impressies.

Op de eerste plaats is de diesel hier wel 20 cent duurder dan in Nederland overigens ook veel prijsverschil tussen 1.33 euro en 1.60 euro. De bus rijdt gunstig een op 10 en ongunstig 1 op 8. Maar wat zijn we er blij mee. Hij voldoet aan alle wensen. Trekt in de bergen goed. Kunnen ook nog snel passeren indien nodig. En omdat het een buscamper is kunnen we op de meeste parkeerplaatsen terecht.

Het is hier ook voorjaar alles bloeit. De enorme bossen cactussen overal. Ze hebben uitkomende bloemen en langs de wegen bloeit afwisselend de brem, de boegonville en de oleander. De laatste twee in allerlei kleuren.  

We komen natuurlijk bij allerlei supermarkten, bakkers, cafeetjes voor onze ochtendkoffie (net als in Nieuw Zeeland). Opvallend 's morgens bij de koffie is het feit dat de mannen snel aan de bar een espresso (dubbel?) nemen en de vrouwen de tijd nemen en aan een tafel druk pratend hun koffie drinken, soms met kind aan de borst.

Gisteren zijn we met de stadsbus van de camping met de hoofdstad Cagliari gereden. En onderweg gebeurt er van alles. Als de bus gedwarsboomd wordt door een auto staan de mensen uit de voorste rijen op en betuigen op luide toon hun verontwaardiging met de chauffeur. Iets dat je in nederland niet snel zult zien. Wat een ander temperament.

Op de camping bij Pula waar we 3 dagen zaten hebben we gebruikelijke camper zaken gedaan. Na bijna 3 weken het beddengoed gewassen, in Pula gezocht naar een plek waar ze onze inmiddels lege gasfles konden navullen. Dat weten we uit het verleden is altijd een exercitie die tijd kost. Maar na 3 keer vragen kwamen we aan het goede adres. En wat jullie je moeten realiseren iedereen heeft hier gasflessen want er is hier geen Groningen. Gelukkig hebben we 2 gasflessen dus zitten we niet zonder.

Het was overigens een heel leuke camping: Flumendosa. Direct aan het strand. Prettig weer, een gezellige bar. Dus weer eens een Pina Colada genomen en redelijk WiFi.

Tevens was er een echte pizzaoven. Een pizza genomen. Dus helemaal in de fout (koolhydraatvrij eten) gegaan en er 'n nachts ook last van gehad.

Cagliari waar we een hele dag geweest zijn, was prachtig. Mooie winkels met luxe kleding maar ja het geld gaat naar reizen. De stad heeft beneden een heel oude winkelstraat via del Roma onder de bogen tegenover de zee. Direct daarna lopen de straten omhoog en uiteindelijk kom je binnen in het ommuurde deel waar boven de oude kathedraal staat uit de 11e 12 eeuw. Van binnen een enorme potpourri van stijlen.

Een heel mooie crypte onder de grond met nog 2 kapellen, gebedsruimtes waar denk ik in geval van oorlog missen konden worden gehouden. In de straatjes er rondom heen veel auto's met blikschade. Het is er zo smal dat ik als er een auto aankwam in het portaaltje van een woning moest gaan staan. Maar niet autoluw, integendeel overal auto's geparkeerd.

Heerlijk geluncht tussen de middag. Voorgerecht zeeannemoon, nog nooit gegeten.  Maar hoe kom je in zo'n stad als je niet met de camper wilt rijden. De heenweg is geen punt want je stapt voor de camping op en stopt uit bij het eindpunt, maar de terugweg?

Dit verhaal van hoe komen we aan het einde van de dag terug in de goede bus is nog wel het vertellen waard. Bijna niemand spreekt een woord Engels. Maar dan toch. Door een man die op het busstation staat en alle vragen beantwoordt worden we doorverwezen naar een informatiebalie. Die mevrouw houdt bij hoog en laag vol dat we niet bij hun maatschappij moeten zijn maar bij de informatiebalie  van de andere busmaatschappij en die zit buiten op het plein. Ik kan maar niet duidelijk maken dat ik net uit hun blauwe bussen kom en ook weer terug moet. Hoezo een andere partij??? Ik denk dan altijd aan al onze vluchtelingen, buitenlandse mensen etc. Die van het kastje naar de muur worden gestuurd. Wij naar buiten, bij het stadsvervoer ( wij waren met een regionale bus gekomen nr 436)  weer hetzelfde gevraagd. Daar zat een mevrouw die goed Engels sprak en die ging zeggen: "Dat is niet ons probleem en niet onze bus!" Ik hopeloos. En toen heeft zij mijn vraag over waar de bus terugreed en hoe laat in het Italiaans  op een papiertje geschreven. Top! ik terug naar de eerste mevrouw. Die zag ik al kijken: daar heb je haar weer.

Ze schreef eerst de direct volgende tijd op. Maar in de vraag in het Italiaans stond tussen 16.00 en 18.00 uur. Ik moest mijn vinger op die tekst leggen en nogmaals vragend kijken en he he eindelijk was de tijd er. Dus 30 minuten verder en volhouden dus. Maar dan merken we dat we ook in het verleden op veel,plekken gereisd hebben waar niemand Engels sprak en er ook nog ander cijferschrift was o.a. India.

Terwijl ik dit schrijf zitten we voor de bus met uitzicht op zee (10 meter). Helaas bewolkt weer. Nu ga ik koken.


VillaDoria tot de zuidkust

1 mei tot en met 5 mei

Van Laatste dag Villa Doria, Stintino, naar Alghero.

En van Alghero naar vlak voor Bosa

En van Bosa naar Oristana

Van Oristana naar Calasetta


Gelukkig dat ik deze verhalen schrijf want na twee weken zou ik het niet meer weten. Zoveel zee, bochten, stadjes, zonsondergangen en toch steeds weer anders. Alles is mooi aan dit eiland behalve de internet mogelijkheden, niets functioneert. WiFi op campings doen het niet of slecht, mijn eigen  Huawei mifi niet, alleen de dure t mobile travel en surf passen werken. Inmiddels heb ik het begrepen. Sardinië heeft niet geïnvesteerd in een landelijk breed masten netwerk. In tegenstelling tot bv. Albanie waar je op de meest afgelegen plaatsen nog verbinding had. Dus we zien wel wanneer jullie dit bericht, laat staan de foto's, gaan ontvangen.

De ochtend dat we zijn vertrokken na 3 nachten op de camping in villadoria nog een heerlijke wandeling gemaakt. Het weer herstelde zich weer en op wat wolken na was het zonnig. Van Vallledoria gereden naar het noorden, lands end, de kust was daar vlak maar de zee had heel mooie kleuren. Donkerblauw lichtblauw en turquoise. Aan het strand onder een parasolletje iets gedronken. Er wordt vooral nog gesjouwd en gewerkt om de meeste strandtenten op te bouwen. Voordat je bij lands end kwam moest je door een soort Europoort, veel kleiner maar toch. Het was trouwens de tweede keer dat we een enorm veld met zonnepanelen zagen.  Een grote energie centrale en chemische industrie.

Toen op naar het nationaal park di Porto. 5 vierkante kilometer groot en gesticht als park in 1999. Hoge rotsen los liggend in de zee. En een weg helemaal klimmend omhoog met prachtige uitzichten over de zee. En op een van de punten een camping maar toen we die gevonden hadden bleek die nog gesloten te zijn. Dus weer 20 km terugrijden en we vonden gelukkig vrij snel een volgende. Inmiddels weten we dat dat niet altijd lukt. 4 km voor Alghero de stad die we de dag erna bezochten.

Alles daar in roze, voor de start van de Giro, fietsronde door Italië. Werkelijk alles roze, overal roze geraniums, strikken, rozen in waslijnen boven de straten gespannen. Rosé hemdjes etc aan waslijnen in de smalle straten. Etc. Alghero is een vestingstad, oud dateert uit de 12e eeuw met gezellige pleintjes en smalle straten mooi gerestaureerd. De stad is bekend o.a. om zijn koraal producten, sieraden. Echte Italiaanse hoge panden waar de was buiten hangt. Heerlijk daar geluncht. Ank lasagna en ik een risotto met vis.

Op naar de route langs de kust. Op de kaart is het een groene route met veel bochten. 45 km. We vergissen ons elke keer weer hoeveel tijd deze wegen kosten. Het was natuurlijk al na de lunch. Na ongeveer 40 km zagen we campers aan zee staan vanaf de weg die hoog boven over kronkelde. Langzaam rijden kijken waar de afslag kwam en ja hoor. Een camping, soort van. Bij het inrijden van de zandweg stond een kleine houten keet met een luikje. Daarin zat een mevrouw, onze leeftijd, die Duits bleek te spreken. Een komisch gezicht. Een nacht 20 euro! Moesten de zandweg nog verder naar beneden rijden en kwamen op een idyllische plek direct aan zee. In een rieten huisje 2 toiletten en 2 douches. En een donkere Afrikaan voor het schoon maakwerk. Vluchteling? Ongeveer 8 campers. Ongelooflijk bijna geen caravans meer. Senioren of jonge mensen met kleine kinderen allemaal campers. Helaas geen echte zonsondergang omdat er laaghangende bewolking was. Maar toch spectaculair. De volgende ochtend bleken we nog maar 5 km van Bosa af te zitten. Maar ook daar was geen camping geweest.

Bosa vind ik tot nu toe de mooiste plaats. Van een afstand zie je al de pastelkleurige huizen die trapsgewijze tegen de berg zijn gebouwd. Bosa ligt aan de Terno, de enige bevaarbare rivier in Sardinië. Links de stad met hoog er boven weer een fort en rechts allemaal kleine huizen, een verdieping volgens ons zijn het vissershuisjes voor de afslag van vis.!? In dit stadje was er een viswinkel en daar hebben we 2 mooie vissen gekocht. Welk soort is onduidelijk gebleven. Verder is kenmerkend dat dit stadje veel smaller straatjes heeft dan Alghero en dat het authentiek is, echt oud en niet gerestaureerd . De winkeltjes lopen van de ene straat naar de andere helemaal door. Eigenlijk totaal niet toeristisch itt Alghero. Er Is een kleine kathedraal met veel barokke elementen. Echt een verrassing.

Inmiddels is het 4 mei en op onze doortocht komen we een plaatsje op de kaart tegen geheten Santa Catharina di Pettinuri en omdat ik reis met Anna Catharina moesten we er even langs. Tja en hoe beschrijf ik wat we aantreffen. Een klein dorpje waar het centrum aan zee ligt en het centrum is een klein parkje alleen voor voetgangers toegankelijk. Op een kleine parkeerplaats de bus geparkeerd en 50 meter naar zee gelopen. Een prachtige plek met een strand met grote keien en hier en daar wat zand en links en rechts van de baai kliffen van kalksteen. Heel rustig en sereen. Er liggen 3 jonge dames te zonnen en verder is er niemand.

Toen hadden we nog een keuzemogelijkheid. Eerst langs het deel waar flamingo's moesten zitten en jawel hoor ver weg zaten er zowaar 2.  Ook delen waar er soort van zoutvlaktes waren. En dan gaan we helemaal naar links op de kaart naar Mari Ermi waar volgens mijn zus Lidy een heel bijzonder kiezelstrand is. Zo fijn alsof het rijstkorrels zijn. Wij hoopten daar tevens een camping te vinden. Ik heb de korrels in mijn hand gehad en ik snap wat ze bedoelde. De camping was nog niet in gebruik. Dus moesten we nog aardig wat kilometers rijden voor we bij een camping waren. Dichtbij Oristano. Op 5 mei zijn we van Oristano, de stad die we niet bezocht hebben gereden naar het zuiden. Dit was de dag dat we de Piscinasduinen wilden bezoeken.

We hebben erg getwijfeld of we dit zouden overslaan omdat we op al onze reizen al veel hoge zandduinen hebben gezien. Natuurlijk te beginnen in nederland, en in Frankrijk dune du Pyla en in Zuid-Afrika daar weet ik de naam niet meer van. Maar ik kon het toch niet links laten liggen. Dus op naar de duinen. Wat bleek de laatste 5 km zandweg maar voor het zover was kwamen we door een gebied waar veel mijnbouw heeft plaats gevonden en waar overal ruïnes te zien waren. Op een plek een complete fabriek, alle ramen eruit veel ingestort. Maakte een macaber indruk. Toen de zandweg, langzamerhand gingen we aan Qatar en de woestijn denken en wat kenmerkend voor dit land is dat ook al is het the middle of nowhere er een strandtentje is en werden er op een enorm wijds strand de parasollen opgezet. De rieten die s zomers blijven staan. De duinen vielen tegen. Onze Nederlandse zijn mooier. Weer terug hobbelend over de zand en stenen weg. Uiteindelijk lang moeten zoeken naar een camping en zeker 30 a 50 km gereden wat we niet van plan waren en belanden uiteindelijk aan het einde van het schiereiland op een camping. We rijden op zo'n dag ongeveer 250 kilometer. Het was al bijna donker maar toch op onze aparte gasbrander de visjes nog gebakken. Waren door Ank heerlijk klaar gemaakt.

De camping zag er mooi uit in de zin van vegetatie maar voor de rest was alles vervallen. De camping beheerder had 2 huisjes die op het terrein stonden open gesteld om daar van het sanitair etc gebruik te maken. En zowaar zagen we vanochtend dichtbij de camping enkele flamingo's, op zodanige afstand dat ik met mijn telelens er aardig dichtbij kon komen.

Wat ik nog niet verteld heb dat hier overal vooral op de campings maar ook in de stadje brandalarm orens staan. Vierkanten hoge torens met bovenin speakers of het ook watertorens zijn is mij niet duidelijk. Maar ik neem aan dat deze er zijn vanwege de droogte en brandgevaarlijkheid in dit gebied. Morgen 6 mei op naar het echte zuiden.




Sardinië begin

DVan Nice via Bastia (Corsica). En van Bonefacio (Corsica) naar Sardinië (santa Theresa Gallura

De rit naar de boot was stressig. Ik had de wekker fout gezet 07.30 ipv 6.30. Gelukkig werd ik wakker om 7.10. Vergeet het douchen, aankleden, eten en rijden en toen bleek de spits in Nice heftig. Anderhalf uur over 12 km. We moesten uiterlijk er om 9.30 zijn pff we waren er op de nipper.
Een gigantisch schip bedoelt voor heel veel auto's en enorm veel mensen maar we waren met 4 kampeerauto's een vrachtauto en een paar personenauto's. Als oud bedrijfsvoerder denk ik dan steeds: "oei dit kan niet uit, hoe moet dat? Waar zit Break-even!  En dan te bedenken dat je in de zomervakantie absoluut moet reserveren.
De overtocht van 7,5 uur naar Corsica met Moby Lines verliep minder voorspoedig. Ipv om 18.30 kwamen we aan land om 20.30 en bewust gekozen voor deze boot zodat we bij licht nog een camping konden zoeken.
Jammer en bovendien goot het.
Maar gelukkig was de eerste camping er vrij snel en was het direct aan zee. Na geklooi in regen en donker met de electriciteits aansluiting op de camping eindelijk naar bed.
'S Morgens een prachtige zonsopkomst en droog.
Alhoewel iedereen ons verzekerd heeft dat we Corsica moesten bezoeken, hebben we hier niet voor gekozen. Dus 165 km aan de oostkant het eiland overgereden om aan het begin van de middag de oversteek naar Sardinië te maken. Aangekomen in Bonifacio verbaasden we ons over de schoonheid van dit stadje.
Bij de boot sloten we aan in de rij en ging ik naar de kassa om een kaartje te kopen. Daar werd me te verstaan gegeven dat de boot van 15.30 volgeboekt was en dat er meerdere overtochten waren uitgevallen. Windkracht 6. Deze oversteek schijnt berucht te zijn met slecht weer en hoge golven.
Kaartje gekocht voor de volgende dag om 10.30. Dan maar het leuke stadje in. Hoog boven op de rots torent een vesting uit, die reeds stamt uit 1100. Dus veel trappen lopen om boven te komen. En een prachtig uitzicht vanaf de rotsen over de zee. Zeer toeristisch plaatsje maar we zijn blij dat we er niet in het hoogseizoen zijn.
De camping dicht bij de afvaart van de boot was duidelijk een plek voor een nacht. Hier wordt geld verdiend. Veel campers op weinig vierkante meters.
Dus blij dat we de volgende ochtend 29 april konden overvaren. Ook weer bijzonder. Het is een kleine veerboot waar er maar een mogelijkheid is om op of af te rijden. Wat betekent dit? Dat alle auto's achteruit de oprit op moeten dus op een kleine ruimte iedereen draaien en achteruit rijden en dan dicht tegen elkaar aan in de boot. Maar wat wil nou het geval. Wij hebben tijdens het wachten van wel een uur gezellig gesproken met een veiligheidsbeambte die dienst had en van oorsprong uit Duitsland kwam. Hij was getrouwd inmiddels met een Corsicaanse en woonde nu in Corsica maar wat bleek we hadden moeten inchecken. Niemand zegt wat, dus Ank achter uit rijden en ik terug naar the office. Staat daar een enorme rij. Ik op hete kolen maar ze haalden me naar voren gelukkig uit de rij. Op de boot duurde het even voor ik Ank zag die het achteruitrij klusje weer even geklaard had. "Pronto, piano" zijn de woorden die Ank noemde achteraf, terwijl de mannen aan het stuur rukte. Ank zei think you tegen de mannen die haar bedankje met een kushand beantwoorden. Tja de Italiaanse mannen en het temperament.
Op de boot spraken we Nederlanders 14 dagen met vakantie met camper. Zij heeft een Sardijnse vader. 55 jaar geleden naar Nederland gekomen als gastarbeider en getrouwd met een Nederlandse. Alle mensen die een gewone 2 of 3 weken vakantie hebben reageren jaloers op onze reistijd en mogelijkheden.
Na een echte Italiaanse cappuccino in het Italiaanse havenstadje Santa Theresa Gallura bij aankomst, doorgereden en daar verschijnen de eerste beelden van de azuurblauwe zee. We reizen tegen de klok in het eiland rond dus eerst naar  het noord-westen.
Dan begint de oude neiging direct op te komen, alle afslagen zou ik willen nemen richting zee. Hoe ziet het eruit? Op 3 plekken gedaan voordat we bij de camping waren. Bij de eerste afslag kwamen uit op een parkeerplaats en daar kon je wandelen richting zee. Langs dit deel,loopt aan de zee, een uitgebreid voetpad. Door een haag van bomen zie je aan het einde al het mooie blauw van de zee. Dit deel van de kust is woest en rotsachtig. Er is zowaar een strandtent. Totaal anders als bij ons maar nog niet geopend en dat was ons al voorspeld als nadeel van deze tijd van het jaar.
De volgende afslagen zijn minder spectaculair, bij de een komen we terecht, na een slagboom in een soort bungalowpark maar dan riante vakantie villa's Costa Paradiso. We zijn niet doorgereden tot de zee en bij de volgende in een vissersplaatsje met rode rotsen aan zee.
Nu dan een camping zoeken en nadat we er al een aantal gepasseerd waren kwam er nu enige tijd geen enkele. Tot Valledoria. Bij aanmelding aan de receptie werd ik uitgenodigd om op een golfkarretje plaats te nemen zodat men mij het terrein kon laten zien en ik dan een keuze kon maken.
Oei dan zal het wel massaal zijn!?? Maar het viel mee. Plaatsje gevonden met uitzicht op de riviermonding en de duinen.
Blijkt dat dit de camping is die mijn zus Lidy al had aanbevolen en de mensen op de boot ook.
Er vaart elk uur een zonnepont over de uitmonding van de rivier naar de zandstrook/duin met daarachter de zee.
30 april prachtig weer bij opstaan. Dus wandelen, verkennen gelopen naar het dichtstbijzijnde kustplaatsje, San Pedro a Mare, en er was een strandtentje open. Hoever het lopen was heb ik niet kunnen vaststellen mijn fitbitband heb ik al weggelegd vanwege alle WiFi problemen en kosten. Ik denk heen en terug 5 km.
Dan thuis een heerlijke lunch met salade en wijn. We worden door onze buurman een Sardinees getrakteerd op een likeurtje, geen limoncello maar iets soortgelijks gemaakt van mandarijn door zijn vrouw. Heerlijk dronken om 13.00 uur!
Deze meneer had ons al geholpen met een snoer voor de elektriciteit bij aankomst. Dat snoer heeft Ank uiteindelijk van hem gekocht. Wat een soorten aansluitingen en koppelingen. De man legde uit dat het de verantwoordelijkheid van de Sardinees is om gasten op het eiland de verschillende aspecten van Sardinië te tonen.
's Middags met het zonnepontje naar het strand een uur gebleven en weer terug.
De Nederlanders die er waren gingen in zee met veel kabaal van de kou. Wij hebben nog geen aanvechting de omgevingstemperatuur is rond de 19 graden. Vandaag ook alle huishoudelijke klusjes gedaan: gewassen, bed uitgehaald en geklopt, wc gepoetst en vloer schoongemaakt. Heerlijk overzichtelijk!

Dan de eerste meidag
Bewolkt en dreigend. De luifel die we gisteren voor 't eerst gebruikt hadden maar gauw ingeklapt en terecht tijdens het ontbijt ging het regenen. Dus tijd om dit blog bij te werken.

De dagen in Cagnes Sur Mer


Van 23-26 april

We zitten op een kleine camping vlak bij de bebouwing van Cagnes. Dit is een voorstadje van Nice. En bijzonder is dat Cagnes ook nog een heel oud deel heeft op een heuvel. Prachtig gerestaureerd met kleine smalle straatjes, trapjes en tegen de huizen klimmen oude bomen of struiken die nu grotendeels bloeien, pittoresk.

Terwijl we op dag een naar boven liepen, flink wat trappen, kwamen we eerst voorbij een oude begraafplaats tegen de heuvel gebouwd en waar hoog tegen de berg de urnen waren bijgezet. Vrij steile trappen voerden naar dat deel van de begraafplaats. Die hebben we maar niet genomen omdat we al die andere trappen nog moesten lopen. Het weer is bewolkt maar de temperatuur is goed, tegen de 20 graden. Boven gekomen een prachtig uitzicht over Nice en de zee en een gezellig dorpspleintje met natuurlijk koffie. Er is een soort klein kasteel en een oud huis van de familie Grimaldi.

We wilden dan naar het museum van Renoir in het centrum van Cagne. Er rijd een gratis busje rond dat een bepaalde route rijdt. Wij mee en zo dicht mogelijk bij het museum uitgestapt. Inmiddels is het 12.15 en wat blijkt, bijna bij het museum vertelt iemand ons dat het museum tussen de middag gesloten is van 12.00-14.00. Dan maar weer terug naar het centrum daar geluncht. Een echt Frans plekje met veel inheemse mensen en geen toeristen. Allemaal aan de wijn!  En dan de mooie Franse taal rondom, tevens kwam de zon door. Echt vakantie. En terug weer gelopen naar de camping.

Tevens ben ik achter een kaartje aangegaan voor mijn WiFi apparaat. Overal in Albanie, Qatar  werkte het maar in Frankrijk kan ik het aldus werd mij op 3 plaatsen verteld niet kopen. Want je koopt een lege kaart en je moet een Franse creditcard hebben om de kaart met mb's vol te laden. Gvd en dan leven we in Europa!! Maar Frankrijk schijnt aldus Ernst bekend te zijn met al dit soort uitzonderingen, regels etc. Dus nog maar een travel en surf abonnement van t mobile er tegenaan gegooid. Ben benieuwd hoe dit in Italië gaat (Sardinië) maar dan weten jullie waarom er nog geen foto's zijn want het plaatsen van foto's kost veel mb's.  Ik heb er voor gekozen die deels op Facebook te zetten.

Dag 2 op weg naar de zee. Prachtig zonnig weer. Volgens de berichten 2.8 km enkele reis lopen. Een bijzondere weg grotendeels fiets en wandelroute en geen verkeer. Een stenen strand met hier en daar een eettent, restaurant.  Gezellig gedekte tafels, alleen koffie gedronken en terug gelopen op naar het Renoir museum. Als we er bijna zijn denk ik opeens: "Oei het is dinsdag dat was toch altijd in Frankrijk de dag dat musea gesloten zijn. En jawel dicht op dinsdag.

Nou dag 3 hadden we gereserveerd om met de stadsbus naar Nice te gaan. Het heeft s nachts hier gegoten en mijn was was wederom kletsnat. Gewacht totdat het droog werd en alsnog de bus genomen. Een rit van 45 minuten. Een mooi centrum met hoge oude gebouwen. Veel luiken en Franse balkonnetjes. De panden zijn in diverse kleuren geschilderd. Een markt met lokale producten en weer gezellige eethuisjes overal terrassen. Normaal zou ik uitgezocht hebben welke musea er in Nice zijn en wat de highlights zijn maar het reizen met de camper maakt dat je het meer over je heen laat komen. En we hadden ook weinig tijd.

Morgen donderdag 27 april, bij jullie Koningsdag vertrekken we met de ferryboot naar Bastia Corsica.Dus moet ik nog voldoende Mb's overhouden om van hier naar de boot terminal te rijden ongeveer 12 km maar wel door het centrum van Nice.

Naast alle verhalen over onze wetenswaardigheden moet ik ook iets kwijt over mijn slechte lichamelijke conditie. Sinds een half jaar heb ik veel rug en nekklachten en dat is nu wel een crime. Moet steeds stops inlassen om mijn rug te ontlasten. Maar wat is er aan te doen? Na de vakantie maar eens met de huisarts gaan praten . Alleen fysio helpt niet langer meer.

Met de camper weg CAGNES Sur MER


Dus toch maar weer een reisverslag. Na twijfel of camperen wel interessant genoeg zou zijn.
Voor het eerst met onze Lastrada bus weg. Alles dus nieuw.
Vertrokken zijn we al inmiddels 4 dagen geleden. Via St.Anthonis (broer en schoonzus) en Burg Reuland Trees en Joost. Onze vrienden waar we vaak mee samen reizen.
De nacht in Burg Reuland in de camper. Het was tegen het vriespunt. Met elektrische deken en kacheltje vanaf 06.00 uur was het te doen.

Vrijdag de 21ste naar Beaune gereden waar we al voelden dat de temperatuur stukken beter was. En vandaag met zicht op de besneeuwde Alpen naar Sisteron. In Sisteron met blote armen tot 20.00 uur buiten gezeten. Hmmm zomers.

Tja met de camper weg. Dat hebben we al veel gedaan. Tussen 1980 en 1986 in een oranje volkswagen busje, in 1992 in America, tussen 2000 en 2004 met een blauwe Mercedes bus. In 2014 in Nieuw Zeeland 6 weken en nu weer een eigen buscamper. Een Citroën jumper. Hij rijdt heerlijk en trekt goed.
Een bus inrichten en nadenken wat je allemaal nodig hebt kost heel wat tijd, dus lijstjes maken. En inmiddels ben ik al weer een nieuwe lijst gestart. We ontdekten vandaag bv dat ik geen slakom heb. Dus maar in een pan. En er is maar een spiegel op een onhandige plek ivm föhnen.

En dan samen in zo'n kleine ruimte. Vrij snel lijken we de oude patronen weer op te pakken. Elektriciteit aansluiten doet Ank en ze schenkt het aperitiefje in na een dag rijden. Ik maak er iets lekkers bij.

Wat is het veranderd sinds onze laatste periode met een Camperbus. Het aantal kampeerauto's is gigantisch toegenomen. Het lijkt of iedereen met zo'n wagen onderweg is, volgens mij zijn het er meer dan de caravans?

De weg en het landschap zijn tot nu toe nog niet zo vermeldenswaardig. Bekend terrein het naar het zuiden rijden ook al is voor ons lang geleden. Hoop dat dat wel komt als we gaan oversteken naar Sardinië. Maar voorlopig nog een paar dagen in Frankrijk. Wel een mooie tijd van het jaar met de bloeiende koolzaad velden en de brem.

Vandaag zondag 23 ste voor het eerst geen snelweg meer. En dan begint het genieten weer van de bijzondere landschappen. We lunchen aan de uitloper van de Gorge du Verdon, het water is azuurblauw en buiten zittend is het zomer.
De Fransen lopen nog steeds met de stokbroden onder de arm overal en de dorpjes met de cafeetjes zijn nog net zo pittoresk.
We rijden naar Nice in de buurt willen we een camping hebben. Want vanuit Nice vertrekt de boot naar Corsica.

Het rijden op de navigatie naar de camping was wel weer spannend.
Een steile helling en op de berg belanden we midden in de bebouwing in een heel mooi plekje. Klein dat wel en je wilt het niet weten er staan alleen maar campers!!! Geen caravan te bekennen. Nu zou je de weg die wij gevolgd hebben ook niet met een caravan kunnen rijden.
De eigenaresse van de camping vertelt wat er allemaal te doen is en we besluiten dan ook om pas op donderdag de boot te nemen en niet op dinsdag. Inmiddels de overtocht ook al geboekt. We zitten hier 2 km van zee. Heen naar beneden lopen maar terug oei...... Een flink eind berg op.
We zitten nu dus in Cagnes Sur Mer. En oud historisch stadje tegen een berg gebouwd. Daarover horen jullie meer in het volgende verslag.