mariannemulders.reismee.nl

Het fotoboek Sardinië

Hallo lezers van mijn reisblog

Voor diegenen die dit leuk vinden het digitale fotoalbum van onze 1e camperreis. Jl mei naar Sardinië. Hieronder de link

Groetjes Marianne 

https://www.albelli.nl/onlinefotoboek-bekijken/0963c80a-141f-4a64-a705-7c55ef59bdd1



Het einde van de reis

31 mei - 4 juni 2017. 

Ja jullie hebben nog het einde tegoed.

Maar zo gauw je thuis komt gaat het gewone leven weer beginnen met alle drukte. Zoals mijn zus Lidy zegt: " In de camper heb je een klein huishouden en thuis een groot!" De nacht op de deze prachtige plek op de Splugenpass was fantastisch. Sneeuw, wisselende luchten en 's morgens weer zonnig. In het restaurantje naast de plek waar we geparkeerd stonden heerlijk gegeven, zij maakten daar zelf de pasta's en als afsluiting een heerlijke grappa.Alvorens we gingen eten zijn we nog een stuk het dal ingelopen. Naar mate je verder komt snel stromende riviertjes en dichtbij de sneeuw. Oh wat houd ik hiervan. Het idee ontstaan om de Alpen horizontaal te doorkruizen van Frankrijk naar Oostenrijk. Maar er zijn meer ideeën. De nacht verliep prima en om 7.00 uur kwam de zon al achter de bergen vandaan. Langzaam naar beneden gereden, een heftig weg. De draaicirkel van de bus paste precies in de haarspeldbocht. griezelig precies. Boven op de pas was de grens en reden we Zwitserland binnen. Niets te zien. Hoe komen we aan zo'n vignet dat nodig is om Zwitserland te doorkruisen.Beneden aan de afdaling is een dorp en in de supermarkt is dat vignet te koop en in een heel oud dorpscare een kopje koffie en dan op naar de volgende 400 km halverwege naar Limburg.

Uiteindelijk zijn we terecht gekomen in de noordelijke Vogezen. Het ging prima en snel. Een ouderwetse camping met een mooie wandeliomgeving. Op zaterdag hebben we in Limburg afgesproken dus besluiten 2 nachten na na te genieten op deze camping. Het weer is prima dus waarom niet. Op de rustdag s morgens een wandeling gemaakt naar een uitzichtpunt. Ja in een glooiend landschap. Na al onze ervaringen valt dit een beetje tegen (Blasé). Tja dat krijg je. Al veel gezien inmiddels. Op zaterdag de laatste 300 km en rond 13.00 uur in Limburg. Natuurlijk even langs de Geulhemmermolen en een wandelingetje naar de Putweg 16 mijn ouderlijk huis. Daarna naar Arentsgenhout waar Jos en Bertie wonen. Daar kregen we een gezellige ontvangst en s nachts toch maar in de camper geslapen. We kunnen nog niet niet zonder. Op zondag ter afsluiting zoals we begonnen zijn naar Anks broer op de camping in St.Anthonis en uiteindelijk om 19.00 uur thuis op zondag 4 juni.

Ruim 4000 km gereden. Op 2 dagen na 7 weken weggeweest. Voor ons niet de langste tijd tot nu toe maar bij 6 weken ligt voor mij toch wel de grens. Dan verlang ik naar huis en naar de kinderen. etc. Nou hoop dat iedereen weer genoten heeft. Wij in ieder geval en tot de volgende keer.


Venetië en noord -Italië

Venetië en Noord-Italië

Van 25 mei tot en met 31 mei


Eerste dag in Venetië. De camping ligt zodanig dat je met een bus in 15 minuten op het busstation van Venetië bent en naar de bushalte is het max 10 min lopen. Dus goede verbinding. Vandaag even aankijken hoe het gaat met mijn been. We lopen niet de toeristische route die naar het San Marco plein en de Rialto brug voert. We slenteren door steegjes en over bruggetjes. Kleine kerkjes even binnenlopen, kaarsje aansteken. Doordat de zon nog niet hoog staat zijn de straatjes koel en zitten hier en daar op kleine pleintjes inwoners aan hun espresso. Geen toeristen. Hoorde dat er terwijl wij er waren op de Nederlandse tv een programma over Venetië was en dat de inwoners gek worden van de toeristen. Onderweg komen we op een hoekje een zaakje tegen waar de hammen aan de muur hangen en de wijnflessen opgestapeld. Een prachtige plek, 4 kleine tafeltjes, een heerlijk glas witte wijn en een schaaltje heerlijkheden, salami, kaas en ham.

Maar na de lunch zijn we toch nog even de toeristische route gelopen. Ongelooflijk wat een mensenmassa. Dringen om foto's te maken! Vreselijk, met de Vaporetto (botenvervoer in Venetie) weer terug naar het station van de bussen.

De tweede dag was de Biennale aan de beurt. Deze keer een dagkaart genomen voor de boot. Naar het Biënnale terrein is een eindje varen , 45 minuten. En wat een boten en hoeveelheid mensen. De boten worden volgepropt, koffers, kinderwagens, rugzakken af, want dat kost ruimte etc. En scheuren maar.

De activiteiten van de Biënnale zijn verspreid over de hele stad en gedurende de hele zomer zijn er festiviteiten, concerten, voorstellingen op andere terreinen etc. Daarnaast is er een Biënnale terrein en daarop staan paviljoens van diverse landen. Voor dat terrein betaal je entree. 65 plus 20 euro pp. Omdat we in nederland nog totaal geen plannen hadden, heb ik geen voorwerk gedaan. Deze reis zou improviserend tot stand komen. Aan het einde horen jullie hoe een controlefreak dat ervaren heeft.

Dus zijn we nu de paviljoens in en uit geslenterd. Nederland vond ik tegen vallen. Hongarije was prachtig. Na 8 paviljoens kom ik op een grens dat ik de indrukken niet meer verstouw en begint mijn rug op te spelen. Dus stoppen we dan, Ank gaat nog even ergens naar binnen. Tja wat vond ik ervan? Er waren weinig kunstuitingen waar ik echt van onder de indruk was. Mark Bradford in het Amerikaanse paviljoen. Mooie moderne kunst grote schilderijen.

Het terrein ligt in een mooi park met grote bomen en de gebouwen staan er volgens mij al jaren. De Biënnale is iedere 2 jaar en deze keer voor de 57 ste keer. Dus al meer dan 100 jaar traditie. Het heeft ook elk keer een thema. Deze keer is het motto:

 "In een wereld vol met conflicten en schokkende gebeurtenissen, waarin de mensheid in gevaar is, is kunst het meest kostbare deel van het menselijk zijn."

Na al de kunst indrukken wilde ik nog graag naar Murano, het glas eiland.

Alhoewel ik vaker in Venetie was, was ik nog nooit in Murano. Wat een prachtige kunst die glaskunstenaars/blazers maken. Veel is in mijn ogen over de top. Maar er zijn ook prachtige vazen, glazen etc. De winkeltjes in het centrum van Venetie verkopen volgens mij Chinees glas. ?????


Nou na 2 dagen stad en drukte verlangen wij altijd weer naar rust en buiten zijn.

Omdat we gepland hebben pinksterzondag thuis te zijn moeten we langzamerhand denken aan een plan hoe en waar langs nog voor we naar Nederland reizen.

Het Comomeer, in een boekje rustieke campings stond er eentje aan de noordzijde, uitzicht op de besneeuwde bergen. Klinkt veelbelovend.

Van Venetië richting Milaan op zaterdag, de dag voor de finale van de Giro, onderweg verschillende grote auto's van de diverse fietsteams gepasseerd.  Gaat onze Nederlander het halen? Inmiddels weten we dat Dumolin gewonnen heeft. Wat hebben wij onderweg vooral op Sardinië in tuinen, aan huizen overal kleine roze fietsjes zien staan, hangen etc. 325 km moeten we vandaag overbruggen. Autostrada dat gaat prima. Als we op de camping aankomen schrikken we ons een ongeluk, barstensvol en op elkaar gepropt, ja op het strandje waar ook heel veel mensen zijn is er dat uitzicht op de bergen. De campingbazin verzekerd ons dat veel mensen morgenmiddag zondag weggaan. Maar we zien het niet zitten en besluiten meer de bergen in te gaan. Een nacht later. Een camping 30 km verder op de grens met Zwitserland bij grote watervallen AQUAFREGGIA.

Een prachtige plek, rust. Wij wonen niet voor niets zo graag op de Kop van 't Land.

Vandaag maandag 29 mei wandelen we s ochtend naar het dorp Chiavenna. Langs de rivier loopt het fiets, looppad. Naar beneden. Onderweg komen we langs een rotswand waar tegen oude huizen zijn gebouwd. En wat bijzonder is daar komt een heel koude lucht uit de muur??

Later lezen we in het dorp dat dit gedeelte bekend staat om zijn constante temperatuur tegen en in de berg en dat daar veel hammen, salami gedroogd en gemaakt worden. Ook speciale kazen. Allerlei winkeltjes waar de heerlijkste zaken verkocht worden. Maar een klein rugzakje en dan terug bergop wandelen bij 30 plus lijkt niet zo handig. Als we wegrijden woensdag gaan we er nog even langs.


30 mei vandaag een kleine wandeling en verlekkeren ons aan alle mogelijkheden om in anderhalf uur naar een dorp te lopen dat 600 meter hoger ligt. Ziet er uit als een prachtige wandeling. Maar ik heb twijfels of ik dat überhaupt nog zou kunnen kwa conditie en met 30 graden geen goed idee. Jammer. Langzamerhand moeten we op onze leeftijd van sommige dingen afscheid nemen. En dan denk ik aan die jongelui die naar landen gaan waar ze als maar aan zee liggen. Nee op die leeftijd moet je juist de bergen in gaan, lopen en naar plekken gaan die later niet meer bereikbaar zijn.

In het kleine dorp vlak bij de camping is er nog een een ouderwetse bakker/kruidenier die bijna alles op gebied van voeding verkoopt. Hier bestaan ze nog.


31 mei vertrek van deze mooie plek. Meditatief! Eerst naar een garage, we hebben een voorlicht dat het niet meer doet. Voor 20 euro is het in 10 minuten gerepareerd. Geen bonnetje, de baas stopt de 20 euro bij een pakket van veel papieren geld dat uit zijn zak komt.

Dan in het dorp Chiavenna allerlei heerlijkheden kopen, onze laatste Italiaanse kans. En dan rijden we naar de Splugapas. Op 1950 meter hoogte. Vlak na de pas komt de grens met Zwitserland en dan zijn we welgeteld 35 d in Italië geweest.

Maar we zijn nog niet boven op de pas want oei de eerste echte korte smalle en zeer steile haarspeldbochten lijkt het busje het even niet meer te trekken. Griezelig spannend. Maar het lukt toch, weliswaar kruipend. Bijtijds terugschakelen naar de een is een deel van de oplossing. Op 1200 meter is er een stuwmeer met een dorpje, even lunchen. En langzamerhand naderen we de boomgrens en ligt er overal op de bergen rondom nog sneeuw. Volgens de berichten is er boven op de pas een camperplaats! Maar die zien we niet. Wat te doen.

We staan nu met toestemming naast een restaurantje met uitzicht op het meer en rondom de besneeuwde bergen. Prachtig. Sinds een uur regent het voor het eerst in 5 weken. Achter ons is het grijs maar voor ons nog steeds een mengeling van zon, laaghangende bewolking. Ben benieuwd wat we nog te zien krijgen vanavond en morgenochtend.

Laatste dagen Sardinië

Laatste dagen Sardinië van 20-22 mei.

Terwijl we naar de camping rijden gaat er een lampje branden in de bus. Oei boekje erbij en we kunnen vinden wat het is namelijk het inspuitstuk. Maar wat dat betekent??? De hulplijn van de Kop van het land, onze buurman gebeld of we konden wachten tot Livorno. Volgens hem wel. Hebben op internet een citroen garage gevonden niet ver van de plek waar de boot aankomt. Dus rijden we daar naar toe en blijven voor de deur een nacht wachten.

De laatste camping is een camping direct aan zee. En blijkt een surf camping te zijn dus je snapt het al veel wind. Een ronde baai met zandstrand.  En de eerste volle dag was die wind er ook en heel heftig, het zand stoof alle kanten op, stoelen woeien om. Dus buiten eten was er niet bij, het zand knarste tussen de tanden. Bij de strandtentjes die er idyllisch bij lagen was er niet veel te doen. Dan dag 2 zondag 21 mei afscheid van Sardinië prachtig weer, bijna geen wind. Nog even het beddengoed gewassen. En je raadt het al uit de machine was alles in een uur droog!  Tussen de middag een heerlijke lunch aan het strand genuttigd met vis en de echte Sardijnse rosé die heerlijk is. Voor mij onbekend.

Bijzonder in dit klimaat is überhaupt de droge lucht, geen vocht, geen enkele avond. Alles kan buiten blijven staan heerlijk. Dat i.t.t.  tot Nederland waar zo'n zomerse avond welgeteld 4 a 5 keer per jaar voorkomt.Vanochtend om 06.00 wekker gezet. Moeten om 08.00 in Olbia zijn. En terwijl ik de deur open doe om naar het toilet te gaan, kijk ik vooruit naar de prachtige gloed van de opkomende zon en let niet op het feit dat op het afstapje 2 slippers staan, dus daar ga ik. En oei ik kom met de onderkant van mijn linkerbeen hard tegen dat opstapje. Precies op de plek waar ik 3 jaar geleden een grote wond had. Oei direct blauw en zwelling. De vierkante fles olifant uit de koelkast er tegen aan. 10 minuten. Maar verder de strakke kousen aan en hopen dat het meevalt. Maar op het schip, we zijn inmiddels weggevaren, zwelt de plek. IJs, jawel bij de bar krijg ik een hele zak. Dus nu met been op de bank. De zwelling is in mijn geval heftiger omdat ik bloedverdunners slik. Dus ben benieuwd hoe het verder gaat. Maar dat muisje krijgt nog een staartje.

Aangekomen in Livorno blijkt de garage op 5 km afstand te zijn. Ik had op streetview gekeken of het een straat was om te overnachten en ik dacht dat het oke was en jawel hoor een plekje voor de poort in een doodlopende straat. En we zijn nog gezellig in de buurt wezen eten in een leuke pizzeria met mooie tafels  en heerlijke vis gerechten. Dus rond 21.00 uur terug en naar bed. Ondanks alles, rustige prima buurt, slaap je toch onrustig. 'S morgens had ik de wekker om 7.00 uur gezet, de garage zou volgens internet om 8.30 openen. Vanaf 7.30 reden er al mensen binnen maar de poort werd steeds gesloten. Ank is in de tussentijd nog achter een broodje aangegaan.

Toen was het tijd en Ank naar de garage. Ze kwam ontdaan terug want nee nee nee, we zitten vol!!! Oei wat nu?  Achter onze auto parkeerde een mooie grijze heer van midden vijftig in een Audi. Ik dacht : jij spreekt vast Engels en dat was ook zo. Hij sprak met de garagehouder, maar het bleef bij nee! Ze zaten vol en dat werd ook duidelijk. De ene na de andere auto kwam aanrijden. De mooie Italiaan vertelde dat het systeem zo werkt met afspraken! Ik hulpeloos en hopeloos en vragen of hij geen andere oplossing wist. Hij ging googelen en bellen, maar werd zenuwachtig want zijn chauffeur (?) was al  komen aanrijden en zijn mooie leren tas (stylist Italian) werd in de auto gezet. Intussen rookte hij een sigaret. En toen zei hij dat hij een adres had wat niet ver weg was en die konden ons helpen. Inderdaad 6 km verderop werden we vriendelijk ontvangen en in een uur tijd werd er een nieuwe connector (????) geplaatst. De communicatie is verlopen via Google translate.

Om 10.00 uur was het al gefikst. Dus aan de koffie en nog boodschappen doen en op naar Venetie. In een dag 325 km ongeveer snelweg. Al het mooie van Italië hebben we overgeslagen Umbrië etc. Maar ja je kunt niet alles. De Biënnale, die elke 2 jaar in Venetie is trekt. Die willen we graag zien.

Rond 16.00 op camping Venezia, goed verzorgd en luxe sanitair. Vanochtend 24 mei wordt ik wakker met een dikker en warm been. Dan word ik alert wat nu? De huisarts in Dordt gebeld en het advies is een arts bezoeken. Bij de camping vertellen ze mij dat dat betekent spoedeisende hulp in het ziekenhuis. Dus camper opruimen en rijden. Gelukkig is het ziekenhuis niet ver weg, een enorm complex. We vinden alles gemakkelijk. Nummertje trekken. Half uur wachten gegevens worden ingevoerd en ik word aangemeld bij de orthopeed. (??) weer wachten half uur. Dan wordt mijn plek bekeken en de arts spreekt gelukkig enigszins Engels. Voorstel is om een foto te maken om een breuk uit te sluiten. Waarom ik heb geen breuk ..... Maar ja het systeem. Weer wachten foto en toen de uitslag. Koelen en niet teveel lopen. Benen hoog. Zij boden mij ter plekke een koeling aan, een zakje met korrels waar je op moet drukken en dan wordt het koel. Even afwachten tot morgen?

S ochtends op Hemelvaartdag 25 mei is het een stuk beter. Minder warm en iets dunner. Dus toch naar Venetie.

Cala Gonone

Cala Gonone een apart verhaal waard. Van maandag  15 mei tot en met  donderdag  18 mei Voordat ik iets over deze omgeving vertel eerst het hot news of the day. Zitten vanochtend aan de koffie komen er opeens een invasie van campers aanrijden 5 stuks, Duits.

Wat blijkt het zijn bevriende echtparen maar wij moesten natuurlijk gelijk denken aan het programma van MAX  "We zijn er bijna".

Ik erop afgestapt en het verhaal vertelt over MAX en of ik een foto mag maken, en het mocht. Ze gaan gelijk op internet kijken. Ik denk inderdaad de grijze golf tussen 65 en 75, zoals wij! Naast de mensen van de grijze golf zien we alleen maar jonge gezinnen met kinderen veelal onder de 4 en moeders zwanger van de tweede.

De tussen groep ontbreekt volledig. Alhoewel hiernaast is een tenten veldje met jongelui. Nederlanders, dus veel herrie. Mensen met tenten hebben tegenwoordig allemaal hangmatten. Dat kan hier heel goed door de enorme hoeveelheid stammen van dennen. Ook waslijnen passen er goed tussen.  We kunnen merken in de loop van de weken goed dat het drukker wordt.

Dus half april en mei wordt de periode naar het zuiden. De laatste winternukken van het Nederlandse weer vermijden. Laten we hopen dat we het kwa gezondheid kunnen. Nu naar deze regio. Als we morgen vertrekken hebben we er 4 dagen gezeten.

Prachtig is het er. De camping ligt buiten het dorp. Dus niet aan zee. Maar het is 10 minuten lopen naar zee. En dan verbaas je je over de extreme helderheid van het water en de prachtige kleuren. Het dorp (klein) ligt in de ronding van een baai met een kiezelstrand. Geen vervuiling van bedden/ parasols, strandtenten etc. Puur natuur. Ik vermoed bewust voor gekozen. Rechtsaf gaat de weg langs zee ongeveer nog een kilometer door. Daar links van de weg net hoog boven het strand enkele eettentjes. Heel minimaal. Er staan hotels maar klein en geen echte hoogbouw.

Een echte aanbeveler. Het vliegveld van Olbia ligt hier ongeveer 100 kilometer vandaan. Dus we zijn meerdere keren , 2 keer per dag naar het dorp gelopen, voor koffie, einde van de middag voor een cocktail met uitzicht op zee. En wandelingen niet te ver maar toch.

En tussen de middag vandaag een heerlijke lunch. Ank dorade, ik inktvis en een salade caprese, tomaten met mozzarella. Daarbij een rosé uit de omgeving Dorgali, die heerlijk was. Drinken alcohol doen we wel een beetje teveel, wordt thuis weer afkicken.

Gisteren hebben we een excursie gemaakt die je hier kunt boeken. Een boottocht die duurt van 10.30 tot 17.30 naar grotten en naar verschillende strandjes. 30 euro pp. Maar wat moesten we ons daar precies bij voorstellen? Lunch en water mee, waterschoenen, badpak aan en kleding er overheen en 2 badlakens.De organisatie leverde een strandparasol. Een snelle speedboot met 8 personen (konden er max 12 op). 2 maal 2 senioren en 3 maal 2 jongelui rond de 30. Schoenen uit. Tassen in een bak en dan instappen vanaf de kade huppetee op zo'n rubberen rand.  Nou ja huppetee gaat niet meer maar met behulp van de kapitein van de boot ging het. En daar gaan we dan. Meteen de vaart erin. Heerlijk. De boot vaart dicht naar de grotten, in sommige vaart hij in, in eentje zelfs ver het pikkedonker in. De zee is rondom de grotten groen, blauw, turquoise etc. Prachtig. We varen naar het strandje dat het verst weg ligt. Ik denk wel 45 minuten varen. Daar aangekomen herhaling van de procedure, hoe kom ik van de boot af en je komt ook direct in het water terecht. Op mijn buik over de reling gerold, werkt prima. Rubber is per slot van rekening zacht. Maar toen een hoog oplopend strand met allemaal kleine stenen. Heftig onder je voeten, in de snelheid vergeten we de parasol.Nou het was een bounty plek. Waren wel meerdere mensen hooguit 20.  Dus zwemmen. Ank was er zo door, ik ben niet helemaal doorgegaan, water 18 graden. Maar een vissenparadijs.Onderweg zijn we nog langs een plek gevaren waar de rotsen wit marmerachtig waren en daar had het water nog een speciale blauwe kleur. De kapitein vertelde dat hij daar niet aan land mocht, beschermd gebied , Unesco. Het evenwicht mag daar niet verstoord worden. Na een uur werden we weer opgehaald. En naar een volgend strand, iets groter, gebracht. Nu wel met parasol. Maar blijkbaar zijn we niets meer gewend want liggen op kiezels is wel een uitdaging laat staan anderhalf uur. Dus staan, lopen met de waterschoenen gaat wel. Zitten op grotere keien!  En toen kwam er nog een strand, nog een .....?? Oei. Maar wat bleek als je daar naar achterliep was er een bar. Dit strand is te voet te bereiken, 2,5 uur lopen en dan is er vanaf het strand een een uursdienst met de boot naar het dorp. Veel mensen lopen dit dus. In de kroeg, die dus vanaf zee bevoorraad moet worden is het heel druk. Veel bergwandelaars die hun bergschoenen wisselen voor teenslippers. Mensen van excursies zoals wij maar je kunt ook zelf een boot huren en daar een neut gaan drinken. Er was daar alles kwa drank te krijgen. En broodjes. Pannini. Dus daar hebben we gezeten en rondgekeken. Ik heb wandelaars gesproken die zeiden dat je als je niet geoefend was die tocht niet kunt maken.  Tussen dit strand en het dorp is er nog een strandje waar je met de auto kunt komen maar wat ook te lopen is anderhalf uur, begrijp ik. Deze excursie was een ware belevenis.

Nu even over het vervolg. Morgen vrijdag 19e verkassen we naar onze laatste plek in Sardinië voor nog 3 nachten. Want maandag 22 mei gaan we met de boot naar het vasteland Livorno.


Binnenland. Van Arbatax naar Cala Gonone

12 mei Van Arbatax het binnenland in.

Vandaag ongeveer 130 km gereden. Alleen maar bochten. Soms echte haarspeldbochten maar vaak links om rechts om. En smalle wegen maar de bus trekt goed alhoewel we aan het einde van de dag nog een heftige ervaring hadden . Maar daarover later.

Overal staan borden met wandel routes. Tijdens de lunch even een route naar beneden gelopen. Maar naar beneden betekent in ons geval ook weer omhoog. En het pad was flink steil. Bij het naar boven lopen voelde ik mijn kuiten. Later nadat we veel gezakt waren met de auto zagen we het einde van het pad. Het is een beboste omgeving. Er bloeit van alles. De bergen zijn rond de 1000 meter. Eerst komen we langs Lanusei dat een oud kuuroord blijkt te zijn. Op 600 meter gelegen, veel wandel mogelijkheden maar allemaal vergane glorie

De dorpen die we gepasseerd zijn lijken eenzelfde structuur te hebben. De hoofdstraat is een soort lintbebouwing, de rest van het dorp ligt beneden en boven die weg. Uit de verte lijkt het alsof de dorpen tegen de berg opgeplakt zijn. Vaak in allerlei pastelkleuren. Van afstand een mooi gezicht. Smalle straten waar we soms moeten manoeuvreren om langs elkaar te rijden want de Italianen parkeren overal hun auto's.

Een van de eerste dorpen Gairo blijkt volledig opnieuw te zijn opgebouwd na 1951 toen een aardverschuiving het dorp heeft vernield. Je komt na het "nieuwe" dorp een paar haarspeldbochten verder naar beneden de ruïnes van het oude dorp tegen. Omdat ik slecht internet heb kan ik verdorie niet googelen wat er toen gebeurd is. In Aritzo waren we van plan te gaan kamperen!? Maar er was niet duidelijk of er wel of niet een camping was en of die wel of niet open was! En de Italianen spreken gewoon Italiaans ervan uitgaande dat je het begrijpt. Inmiddels zeg ik dan snel: " Non capito" en dan houdt de waterval op.

Uiteindelijk belanden we 15 km verder na een heftige weg op een verwaarloosde camping in Tonara.

Google zegt dat er een camping moet zijn. Maar die ligt hoog boven het dorp. Dus moeten we (Ank) scherpe bochten nemen en is het steil. De bus trekt het net in de een. En op een plek zelfs niet, paniek, de bus terug laten vallen en opnieuw optrekken. Wat een gedoe. We staan nu toch gekampeerd voor 15 euro en hebben op ons buitenpitje gekookt. De zon was er na de middag, maar de temperatuur was heerlijk.

13 mei zaterdag De tweede dag in de bergen.Vandaag gaat de rit naar Orgosolo. Het dorp dat bezaaid is met kritische schilderingen, tekeningen aan de muren van de huizen.  

Onderweg op een plek in the middle of nowhere, geen huizen, staan veel auto's dat maakt nieuwsgierig. Eerst krijgen we van afstand de indruk dat het een begraafplaats is maar dichterbij staat er een bord met 2 data erop 8 december 1989 en 8 december 2016 en in het midden een Mariabeeld. We komen terecht op een paadje met aan beide zijden bloemen, bogen en Mariabeelden. Aan het einde een klein houten gebouwtje waarvan achter een kralengordijn bij een deur litanieën te horen zijn. Ik denk (fantasie) dat er op 8 december 1989 Maria aan iemand verschenen is en er een bedevaartsoord van gemaakt is.

Toen Orgosolo. Auto direct aan het begin van het dorp geparkeerd en gaan lopen. Opvallend de oude soms vrij hoge huizen beschilderd met tekeningen. Veelal politiek kritisch van rond 1970 in de stijl van Picasso of Miro. Verder ook recentere van de twintowers in New York. Tijdens de lunch spreken we daar een Nederlands stel, die vertellen dat er s avonds rond 22.00 een Folkfestival op Sardeense wijze is en dat ze daar naar toe gaan. Zij wisten ook al dat er vlak buiten het dorp een camping (soort van) was.

S avonds op de camping spreken we hen en wat we hoopten gebeurde, ze vroegen of we mee wilden rijden. Hij komt trouwens uit Berg en Terblijt, het buurdorp van waar ik geboren en getogen ben.

En wat een  happening een gitarist , een zanger en iemand met een trekzak/accordeon.  Wel heel hard!! Straten waren afgesloten en van 22.00 tot 23.45 zijn we gebleven. Het was toen overigens nog niet afgelopen. Maar naast de muziek, die voor mij een vrij eentonig karakter had, was heel boeiend om te zien hoe de dorpelingen dansten. Arm in arm eerst 6 personen alleen oudere dames, langzamerhand sloten ook jongere meiden aan, later op de avond een enkele man en op een bepaald nummer alleen jonge meiden. Er was een stel dat zich los maakte van de groep en duidelijk andere passen beheerste dan wat iedereen eigenlijk de hele avond uitvoerde.Heel traditionele volksdansen in slingers gearmd, maar dan allemaal gekleed in strakke spijkerbroeken en sneakers. Jammer geen zwaaiende folkloristische rokken!! Oei wat gingen we laat naar bed. In plaats ven elke avond om 21.30 nu 0.30 en was gelijk over mijn slaap heen. Een slechte nacht gehad. Was door en door koud geworden en kreeg het maar niet warm.

14 mei zondag Eerst naar Su Cologne dicht tegen het geweldige bergmassief. Een karstgebergte waardoor er veel grotten zijn en de speleologie hier welig tiert. Bij Su komt er een bron uit de bergen/rotsen die heel veel liter water per seconde produceert. Men probeert al jaren bij de oorsprong van de bron te komen door te duiken in de grotten. In 2012 is het iemand gelukt 135 diep te komen maar dat is blijkbaar nog niet de oorsprong. Spannend thuis op internet eens googelen.

Zoals bij zulke bronnen, vorig jaar nog in Sarajevo is er een mooi park aangelegd met veel picknick mogelijkheden en uitzichtpunten. Na een uurtje zijn we doorgereden om te gaan kijken bij het punt waar in de  Lannaittu vallei de bergtochten beginnen. Deze bergtochten die zwaar en minimaal 4 uur in beslag nemen gaan oa naar het dorp Tiscali, nederzetting die in de Romeinse tijd bewoond was. Volgens de reisgids is het een bijzonder magische plek. Resten van hutten zijn er nog maar voor mij niet meer haalbaar. De weg tot start van de wandeling 7,2 km enkele reis was goed berijdbaar aldus de info, maar wat bleek de eerste 2 km asfalt en toen weer stof en gruis. Maar dan krijg ik juist de neiging het eind te willen zien. Het is een echte vallei want de bergwanden van grijze steen rijzen rondom op. Bij het einde van de weg, de refugio Sa Ohe kon je grotten bezoeken. Tegen betaling , een op 3 minuten lopen en de andere 45 minuten met een gids. Nou die 3 minuten moet kunnen. Maar wat bleek dat de route bestond uit rotsen en stenen. Dus klauteren en balanceren. Oei en daar ben ik niet zo goed in, maar met behulp van Ank is het toch gelukt. Ánk is nog dieper de grot ingegaan, ook dat vond ik griezelig, een misstap en je breekt iets of verstuikt iets en ik kon op die afstand niets horen. Pff ook weer overleefd en volgens Prof. Scherder moet je juist als je ouder wordt buiten je comfort zone gaan om je hersenen extra te prikkelen. Het was vandaag zo'n dag. Uiteindelijk doorgereden naar de kust . Van Dorgali 10 km haarspeldbochten steil naar beneden. Cala Ganone. Kamping geadviseerd door mijn zus. 

En dan is het nu maandag 15 mei en weer een schoonmaak rustdag en gaan we hier vast een paar dagen blijven . En kan ik, omdat hier weer eens goede WiFi is, 2 blogs achter elkaar plaatsen.  En ga ik ook een poging wagen foto's te posten.

Het zuiden en Cagliari

6 mei tot en met 11 mei Het zuiden en de hoofdstad Cagliari Ipv jullie chronologisch door het land te leiden nu eens een blog over impressies.

Op de eerste plaats is de diesel hier wel 20 cent duurder dan in Nederland overigens ook veel prijsverschil tussen 1.33 euro en 1.60 euro. De bus rijdt gunstig een op 10 en ongunstig 1 op 8. Maar wat zijn we er blij mee. Hij voldoet aan alle wensen. Trekt in de bergen goed. Kunnen ook nog snel passeren indien nodig. En omdat het een buscamper is kunnen we op de meeste parkeerplaatsen terecht.

Het is hier ook voorjaar alles bloeit. De enorme bossen cactussen overal. Ze hebben uitkomende bloemen en langs de wegen bloeit afwisselend de brem, de boegonville en de oleander. De laatste twee in allerlei kleuren.  

We komen natuurlijk bij allerlei supermarkten, bakkers, cafeetjes voor onze ochtendkoffie (net als in Nieuw Zeeland). Opvallend 's morgens bij de koffie is het feit dat de mannen snel aan de bar een espresso (dubbel?) nemen en de vrouwen de tijd nemen en aan een tafel druk pratend hun koffie drinken, soms met kind aan de borst.

Gisteren zijn we met de stadsbus van de camping met de hoofdstad Cagliari gereden. En onderweg gebeurt er van alles. Als de bus gedwarsboomd wordt door een auto staan de mensen uit de voorste rijen op en betuigen op luide toon hun verontwaardiging met de chauffeur. Iets dat je in nederland niet snel zult zien. Wat een ander temperament.

Op de camping bij Pula waar we 3 dagen zaten hebben we gebruikelijke camper zaken gedaan. Na bijna 3 weken het beddengoed gewassen, in Pula gezocht naar een plek waar ze onze inmiddels lege gasfles konden navullen. Dat weten we uit het verleden is altijd een exercitie die tijd kost. Maar na 3 keer vragen kwamen we aan het goede adres. En wat jullie je moeten realiseren iedereen heeft hier gasflessen want er is hier geen Groningen. Gelukkig hebben we 2 gasflessen dus zitten we niet zonder.

Het was overigens een heel leuke camping: Flumendosa. Direct aan het strand. Prettig weer, een gezellige bar. Dus weer eens een Pina Colada genomen en redelijk WiFi.

Tevens was er een echte pizzaoven. Een pizza genomen. Dus helemaal in de fout (koolhydraatvrij eten) gegaan en er 'n nachts ook last van gehad.

Cagliari waar we een hele dag geweest zijn, was prachtig. Mooie winkels met luxe kleding maar ja het geld gaat naar reizen. De stad heeft beneden een heel oude winkelstraat via del Roma onder de bogen tegenover de zee. Direct daarna lopen de straten omhoog en uiteindelijk kom je binnen in het ommuurde deel waar boven de oude kathedraal staat uit de 11e 12 eeuw. Van binnen een enorme potpourri van stijlen.

Een heel mooie crypte onder de grond met nog 2 kapellen, gebedsruimtes waar denk ik in geval van oorlog missen konden worden gehouden. In de straatjes er rondom heen veel auto's met blikschade. Het is er zo smal dat ik als er een auto aankwam in het portaaltje van een woning moest gaan staan. Maar niet autoluw, integendeel overal auto's geparkeerd.

Heerlijk geluncht tussen de middag. Voorgerecht zeeannemoon, nog nooit gegeten.  Maar hoe kom je in zo'n stad als je niet met de camper wilt rijden. De heenweg is geen punt want je stapt voor de camping op en stopt uit bij het eindpunt, maar de terugweg?

Dit verhaal van hoe komen we aan het einde van de dag terug in de goede bus is nog wel het vertellen waard. Bijna niemand spreekt een woord Engels. Maar dan toch. Door een man die op het busstation staat en alle vragen beantwoordt worden we doorverwezen naar een informatiebalie. Die mevrouw houdt bij hoog en laag vol dat we niet bij hun maatschappij moeten zijn maar bij de informatiebalie  van de andere busmaatschappij en die zit buiten op het plein. Ik kan maar niet duidelijk maken dat ik net uit hun blauwe bussen kom en ook weer terug moet. Hoezo een andere partij??? Ik denk dan altijd aan al onze vluchtelingen, buitenlandse mensen etc. Die van het kastje naar de muur worden gestuurd. Wij naar buiten, bij het stadsvervoer ( wij waren met een regionale bus gekomen nr 436)  weer hetzelfde gevraagd. Daar zat een mevrouw die goed Engels sprak en die ging zeggen: "Dat is niet ons probleem en niet onze bus!" Ik hopeloos. En toen heeft zij mijn vraag over waar de bus terugreed en hoe laat in het Italiaans  op een papiertje geschreven. Top! ik terug naar de eerste mevrouw. Die zag ik al kijken: daar heb je haar weer.

Ze schreef eerst de direct volgende tijd op. Maar in de vraag in het Italiaans stond tussen 16.00 en 18.00 uur. Ik moest mijn vinger op die tekst leggen en nogmaals vragend kijken en he he eindelijk was de tijd er. Dus 30 minuten verder en volhouden dus. Maar dan merken we dat we ook in het verleden op veel,plekken gereisd hebben waar niemand Engels sprak en er ook nog ander cijferschrift was o.a. India.

Terwijl ik dit schrijf zitten we voor de bus met uitzicht op zee (10 meter). Helaas bewolkt weer. Nu ga ik koken.


VillaDoria tot de zuidkust

1 mei tot en met 5 mei

Van Laatste dag Villa Doria, Stintino, naar Alghero.

En van Alghero naar vlak voor Bosa

En van Bosa naar Oristana

Van Oristana naar Calasetta


Gelukkig dat ik deze verhalen schrijf want na twee weken zou ik het niet meer weten. Zoveel zee, bochten, stadjes, zonsondergangen en toch steeds weer anders. Alles is mooi aan dit eiland behalve de internet mogelijkheden, niets functioneert. WiFi op campings doen het niet of slecht, mijn eigen  Huawei mifi niet, alleen de dure t mobile travel en surf passen werken. Inmiddels heb ik het begrepen. Sardinië heeft niet geïnvesteerd in een landelijk breed masten netwerk. In tegenstelling tot bv. Albanie waar je op de meest afgelegen plaatsen nog verbinding had. Dus we zien wel wanneer jullie dit bericht, laat staan de foto's, gaan ontvangen.

De ochtend dat we zijn vertrokken na 3 nachten op de camping in villadoria nog een heerlijke wandeling gemaakt. Het weer herstelde zich weer en op wat wolken na was het zonnig. Van Vallledoria gereden naar het noorden, lands end, de kust was daar vlak maar de zee had heel mooie kleuren. Donkerblauw lichtblauw en turquoise. Aan het strand onder een parasolletje iets gedronken. Er wordt vooral nog gesjouwd en gewerkt om de meeste strandtenten op te bouwen. Voordat je bij lands end kwam moest je door een soort Europoort, veel kleiner maar toch. Het was trouwens de tweede keer dat we een enorm veld met zonnepanelen zagen.  Een grote energie centrale en chemische industrie.

Toen op naar het nationaal park di Porto. 5 vierkante kilometer groot en gesticht als park in 1999. Hoge rotsen los liggend in de zee. En een weg helemaal klimmend omhoog met prachtige uitzichten over de zee. En op een van de punten een camping maar toen we die gevonden hadden bleek die nog gesloten te zijn. Dus weer 20 km terugrijden en we vonden gelukkig vrij snel een volgende. Inmiddels weten we dat dat niet altijd lukt. 4 km voor Alghero de stad die we de dag erna bezochten.

Alles daar in roze, voor de start van de Giro, fietsronde door Italië. Werkelijk alles roze, overal roze geraniums, strikken, rozen in waslijnen boven de straten gespannen. Rosé hemdjes etc aan waslijnen in de smalle straten. Etc. Alghero is een vestingstad, oud dateert uit de 12e eeuw met gezellige pleintjes en smalle straten mooi gerestaureerd. De stad is bekend o.a. om zijn koraal producten, sieraden. Echte Italiaanse hoge panden waar de was buiten hangt. Heerlijk daar geluncht. Ank lasagna en ik een risotto met vis.

Op naar de route langs de kust. Op de kaart is het een groene route met veel bochten. 45 km. We vergissen ons elke keer weer hoeveel tijd deze wegen kosten. Het was natuurlijk al na de lunch. Na ongeveer 40 km zagen we campers aan zee staan vanaf de weg die hoog boven over kronkelde. Langzaam rijden kijken waar de afslag kwam en ja hoor. Een camping, soort van. Bij het inrijden van de zandweg stond een kleine houten keet met een luikje. Daarin zat een mevrouw, onze leeftijd, die Duits bleek te spreken. Een komisch gezicht. Een nacht 20 euro! Moesten de zandweg nog verder naar beneden rijden en kwamen op een idyllische plek direct aan zee. In een rieten huisje 2 toiletten en 2 douches. En een donkere Afrikaan voor het schoon maakwerk. Vluchteling? Ongeveer 8 campers. Ongelooflijk bijna geen caravans meer. Senioren of jonge mensen met kleine kinderen allemaal campers. Helaas geen echte zonsondergang omdat er laaghangende bewolking was. Maar toch spectaculair. De volgende ochtend bleken we nog maar 5 km van Bosa af te zitten. Maar ook daar was geen camping geweest.

Bosa vind ik tot nu toe de mooiste plaats. Van een afstand zie je al de pastelkleurige huizen die trapsgewijze tegen de berg zijn gebouwd. Bosa ligt aan de Terno, de enige bevaarbare rivier in Sardinië. Links de stad met hoog er boven weer een fort en rechts allemaal kleine huizen, een verdieping volgens ons zijn het vissershuisjes voor de afslag van vis.!? In dit stadje was er een viswinkel en daar hebben we 2 mooie vissen gekocht. Welk soort is onduidelijk gebleven. Verder is kenmerkend dat dit stadje veel smaller straatjes heeft dan Alghero en dat het authentiek is, echt oud en niet gerestaureerd . De winkeltjes lopen van de ene straat naar de andere helemaal door. Eigenlijk totaal niet toeristisch itt Alghero. Er Is een kleine kathedraal met veel barokke elementen. Echt een verrassing.

Inmiddels is het 4 mei en op onze doortocht komen we een plaatsje op de kaart tegen geheten Santa Catharina di Pettinuri en omdat ik reis met Anna Catharina moesten we er even langs. Tja en hoe beschrijf ik wat we aantreffen. Een klein dorpje waar het centrum aan zee ligt en het centrum is een klein parkje alleen voor voetgangers toegankelijk. Op een kleine parkeerplaats de bus geparkeerd en 50 meter naar zee gelopen. Een prachtige plek met een strand met grote keien en hier en daar wat zand en links en rechts van de baai kliffen van kalksteen. Heel rustig en sereen. Er liggen 3 jonge dames te zonnen en verder is er niemand.

Toen hadden we nog een keuzemogelijkheid. Eerst langs het deel waar flamingo's moesten zitten en jawel hoor ver weg zaten er zowaar 2.  Ook delen waar er soort van zoutvlaktes waren. En dan gaan we helemaal naar links op de kaart naar Mari Ermi waar volgens mijn zus Lidy een heel bijzonder kiezelstrand is. Zo fijn alsof het rijstkorrels zijn. Wij hoopten daar tevens een camping te vinden. Ik heb de korrels in mijn hand gehad en ik snap wat ze bedoelde. De camping was nog niet in gebruik. Dus moesten we nog aardig wat kilometers rijden voor we bij een camping waren. Dichtbij Oristano. Op 5 mei zijn we van Oristano, de stad die we niet bezocht hebben gereden naar het zuiden. Dit was de dag dat we de Piscinasduinen wilden bezoeken.

We hebben erg getwijfeld of we dit zouden overslaan omdat we op al onze reizen al veel hoge zandduinen hebben gezien. Natuurlijk te beginnen in nederland, en in Frankrijk dune du Pyla en in Zuid-Afrika daar weet ik de naam niet meer van. Maar ik kon het toch niet links laten liggen. Dus op naar de duinen. Wat bleek de laatste 5 km zandweg maar voor het zover was kwamen we door een gebied waar veel mijnbouw heeft plaats gevonden en waar overal ruïnes te zien waren. Op een plek een complete fabriek, alle ramen eruit veel ingestort. Maakte een macaber indruk. Toen de zandweg, langzamerhand gingen we aan Qatar en de woestijn denken en wat kenmerkend voor dit land is dat ook al is het the middle of nowhere er een strandtentje is en werden er op een enorm wijds strand de parasollen opgezet. De rieten die s zomers blijven staan. De duinen vielen tegen. Onze Nederlandse zijn mooier. Weer terug hobbelend over de zand en stenen weg. Uiteindelijk lang moeten zoeken naar een camping en zeker 30 a 50 km gereden wat we niet van plan waren en belanden uiteindelijk aan het einde van het schiereiland op een camping. We rijden op zo'n dag ongeveer 250 kilometer. Het was al bijna donker maar toch op onze aparte gasbrander de visjes nog gebakken. Waren door Ank heerlijk klaar gemaakt.

De camping zag er mooi uit in de zin van vegetatie maar voor de rest was alles vervallen. De camping beheerder had 2 huisjes die op het terrein stonden open gesteld om daar van het sanitair etc gebruik te maken. En zowaar zagen we vanochtend dichtbij de camping enkele flamingo's, op zodanige afstand dat ik met mijn telelens er aardig dichtbij kon komen.

Wat ik nog niet verteld heb dat hier overal vooral op de campings maar ook in de stadje brandalarm orens staan. Vierkanten hoge torens met bovenin speakers of het ook watertorens zijn is mij niet duidelijk. Maar ik neem aan dat deze er zijn vanwege de droogte en brandgevaarlijkheid in dit gebied. Morgen 6 mei op naar het echte zuiden.